Τετάρτη 21 Μαΐου 2014
Κυριακή 11 Μαΐου 2014
Η απάντηση που έλαβε ο κύριος Γιώργος Ντάσης, ως εκπρόσωπος των
εργαζομένων, αλλά και όλοι οι Έλληνες εργαζόμενοι από την Λαγκαρντ ήταν:
"Μιλάω μόνο αρχαία ελληνικά και δεν θα συννενοηθούμε"!
Χιουμοράκι γαλλικό με ύφος Αντουανέτας απέναντι στην αγωνία επιβίωσης. Η ευγενική ψυχή του Έλληνα εκπροσώπου δεν του επίτρεψε να της απαντήσει στα ανάλογα γαλλικά πράγμα που δεν θα κάνουμε ούτε εμείς ως ευγενικοί, με ευρωπαϊκό καθωσπρεπισμό, γαλουχημένοι στην ευρωπαϊκή κουλτούρα τιμώντας πάντοτε τα δυτικοευρωπαϊκά ιδεώδη που μάς εμφύσησαν οι νταντάδες μας μπουκώνοντας μας στο πρωινό με κρουασάν, γκρέιπ φρουτ, πατέ πάπιας, κρεμ μπρουλέ πριν τα κατ' οίκον μαθήματα γαλλικών και πιάνου.
Θα απαντήσουμε στην μαντάμ Κριστίν εις την αρχαίαν ελληνικήν εφόσον την μιλά άπταιστα.
Λάβε ταύτα, Κριστινάκι, και ποίησέ τα επί του πλαισίου:
Ω γυνή γραία, χαλκιδίτις ούσα ου μόνον, αλλά και δρομάς μύζουρις πιθηκαλώπηξ, βδέεις ως ανασεισίφαλλος λαλήσασα την γλώτταν ημών.
Μανιόκηπος γαρ, λαλείς άνευ αντιπάλου ένεκα της από ετών ασκήσεως πολιτικής εις την ημετέραν χώραν από ρωποπερπερήθρες, οι οποίοι από καιρό να ανακράξουν έπρεπε εις όλα τα λέχρια όντα λάικ γιού: Ταύτα λαβείν, μωρή νοσούσα.
Συ χαράν θα απολάμβανες λαμβάνουσα τους διδύμους ημών, αλλά, ωωωω απόψυγμα, η εσχάρα σου περιτρυγυρισμένη από το μυρρίνιον, βρώμας εστία κατέστη.
Ο άροτος δι' εσέ είναι ανάμνησις αιώνων δι΄αυτό και κατάντησες ως αβροβόστρυχος αναζητών κύωνα ντούρο. Βουβονιάς από θέσην ισχύος αναπολούσα πόσθωνες και τροφαντούς διδύμους. Δι΄ου ο λόγος, γιού εισί δια τον πόσθωνα, και αφουγκραζόμενοι τους λόγουν υμών, δεν ποιείς έτερον ουδέν παρά το ίνα πέρδεις επί των διδύμων ημών.
Μοίρα σκληρά οι αιώνες που βαραίνουν την φύσην της γυναικός, ειδικά η Νέμεσις της δικής σου τιμωρίας με την συνεχή αναπόλησιν των εποχών όταν περιβασώ ούσα δεν άφηνες παλούκιον δια παλούκιον όρθιο.
Τώρα που η δελφύς σου καντάντησε ως μαραμένον σύκον και τα γογγύλια κατήλθον εις στην πατούσα, χαιρέτα μας το πλατύφυλο, έγινες σποδηριλαύρα.
Εν κατακλείδι, συ τε οι εντόπιοι ρωποπερπερήθρες υπάγεται γαμηθείναι και μη μας τους κύκλους (κυριολεκτικώς) τάρατε.-
ΠΗΓΗ: Τοίχος
Χιουμοράκι γαλλικό με ύφος Αντουανέτας απέναντι στην αγωνία επιβίωσης. Η ευγενική ψυχή του Έλληνα εκπροσώπου δεν του επίτρεψε να της απαντήσει στα ανάλογα γαλλικά πράγμα που δεν θα κάνουμε ούτε εμείς ως ευγενικοί, με ευρωπαϊκό καθωσπρεπισμό, γαλουχημένοι στην ευρωπαϊκή κουλτούρα τιμώντας πάντοτε τα δυτικοευρωπαϊκά ιδεώδη που μάς εμφύσησαν οι νταντάδες μας μπουκώνοντας μας στο πρωινό με κρουασάν, γκρέιπ φρουτ, πατέ πάπιας, κρεμ μπρουλέ πριν τα κατ' οίκον μαθήματα γαλλικών και πιάνου.
Θα απαντήσουμε στην μαντάμ Κριστίν εις την αρχαίαν ελληνικήν εφόσον την μιλά άπταιστα.
Λάβε ταύτα, Κριστινάκι, και ποίησέ τα επί του πλαισίου:
Ω γυνή γραία, χαλκιδίτις ούσα ου μόνον, αλλά και δρομάς μύζουρις πιθηκαλώπηξ, βδέεις ως ανασεισίφαλλος λαλήσασα την γλώτταν ημών.
Μανιόκηπος γαρ, λαλείς άνευ αντιπάλου ένεκα της από ετών ασκήσεως πολιτικής εις την ημετέραν χώραν από ρωποπερπερήθρες, οι οποίοι από καιρό να ανακράξουν έπρεπε εις όλα τα λέχρια όντα λάικ γιού: Ταύτα λαβείν, μωρή νοσούσα.
Συ χαράν θα απολάμβανες λαμβάνουσα τους διδύμους ημών, αλλά, ωωωω απόψυγμα, η εσχάρα σου περιτρυγυρισμένη από το μυρρίνιον, βρώμας εστία κατέστη.
Ο άροτος δι' εσέ είναι ανάμνησις αιώνων δι΄αυτό και κατάντησες ως αβροβόστρυχος αναζητών κύωνα ντούρο. Βουβονιάς από θέσην ισχύος αναπολούσα πόσθωνες και τροφαντούς διδύμους. Δι΄ου ο λόγος, γιού εισί δια τον πόσθωνα, και αφουγκραζόμενοι τους λόγουν υμών, δεν ποιείς έτερον ουδέν παρά το ίνα πέρδεις επί των διδύμων ημών.
Μοίρα σκληρά οι αιώνες που βαραίνουν την φύσην της γυναικός, ειδικά η Νέμεσις της δικής σου τιμωρίας με την συνεχή αναπόλησιν των εποχών όταν περιβασώ ούσα δεν άφηνες παλούκιον δια παλούκιον όρθιο.
Τώρα που η δελφύς σου καντάντησε ως μαραμένον σύκον και τα γογγύλια κατήλθον εις στην πατούσα, χαιρέτα μας το πλατύφυλο, έγινες σποδηριλαύρα.
Εν κατακλείδι, συ τε οι εντόπιοι ρωποπερπερήθρες υπάγεται γαμηθείναι και μη μας τους κύκλους (κυριολεκτικώς) τάρατε.-
ΠΗΓΗ: Τοίχος
Σάββατο 10 Μαΐου 2014
Δευτέρα 5 Μαΐου 2014
Μάριος Μαρινάκος : Να το πιστέψουμε...!!!
Οι
εκλογές είναι το μόνο δικαίωμα που μας απέμεινε, στην κατ’ ευφημισμό
δημοκρατία μας. Τώρα είναι η ώρα να πάρουμε θέση, τώρα είναι η ώρα να
κάνουμε την επιλογή, αν θα αγωνιστούμε ή θα υποταχτούμε.
Ο αγώνας, σίγουρα, δεν είναι αυτοσκοπός.
Αλλά είναι μέσα μας.
Κάθε άνθρωπος που παλεύει εκεί έξω, κάθε ελεύθερο μυαλό, ξέρει ότι ο αγώνας είναι ο μόνος δρόμος, για να κερδίσουμε το καλύτερο, για να πετύχουμε την αλλαγή.
Για μένα, κάθε μέρα της ζωής μου είναι αγώνας. Γιατί θέλω ένα νέο, δημοκρατικό Σύνταγμα. Θέλω άμεση δημοκρατία παντού. Θέλω να ζω σε μια χώρα με δικό της νόμισμα, δίχως αβάσταχτα χρέη, δίχως ντόπιους επιστάτες ξένων συμφερόντων. Θέλω μια χώρα ανεξάρτητη και αξιοπρεπή, με δικαιοσύνη και ανθρωπιά.
Και τη θέλω σε μια Ευρώπη με κέντρο τον άνθρωπο, όχι τις τράπεζες. Ξέρω. Θέλει προσπάθεια και δουλειά. Θέλει τόλμη και ανάστημα. Θέλει συμμετοχή και δράση. Και πάνω απ’ όλα θέλει εμπιστοσύνη.
Αλλά, αυτή τη φορά, έχω την ελπίδα, έχω το όνειρο, ότι μπορούμε να πετύχουμε. Μπορούμε να αλλάξουμε. Αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα.
Να το πιστέψουμε.
Ο αγώνας, σίγουρα, δεν είναι αυτοσκοπός.
Αλλά είναι μέσα μας.
Κάθε άνθρωπος που παλεύει εκεί έξω, κάθε ελεύθερο μυαλό, ξέρει ότι ο αγώνας είναι ο μόνος δρόμος, για να κερδίσουμε το καλύτερο, για να πετύχουμε την αλλαγή.
Για μένα, κάθε μέρα της ζωής μου είναι αγώνας. Γιατί θέλω ένα νέο, δημοκρατικό Σύνταγμα. Θέλω άμεση δημοκρατία παντού. Θέλω να ζω σε μια χώρα με δικό της νόμισμα, δίχως αβάσταχτα χρέη, δίχως ντόπιους επιστάτες ξένων συμφερόντων. Θέλω μια χώρα ανεξάρτητη και αξιοπρεπή, με δικαιοσύνη και ανθρωπιά.
Και τη θέλω σε μια Ευρώπη με κέντρο τον άνθρωπο, όχι τις τράπεζες. Ξέρω. Θέλει προσπάθεια και δουλειά. Θέλει τόλμη και ανάστημα. Θέλει συμμετοχή και δράση. Και πάνω απ’ όλα θέλει εμπιστοσύνη.
Αλλά, αυτή τη φορά, έχω την ελπίδα, έχω το όνειρο, ότι μπορούμε να πετύχουμε. Μπορούμε να αλλάξουμε. Αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα.
Να το πιστέψουμε.
Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2013
Είναι «άκρο»;
Η γερόντισσα, ετών 95, είναι ανασφάλιστη. Έκανε το «λάθος» στα νιάτα της να πολεμήσει το ναζισμό ως αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης. Το ελληνικό κράτος την «αντάμειψε» για την ΕΑΜική της δράση με το επίδομα των… 66 ευρώ! Μέχρι τώρα η γερόντισσα τα κουτσοβόλευε με αυτά τα 66 ευρώ συν τα 340 ευρώ που έπαιρνε ως προνοιακή σύνταξη από τον ΟΓΑ. Αλλά το κράτος μας έχει προβλήματα. Κι αποφάσισε να δράσει. Κι έδρασε: Πλέον, όποιος πέραν της προνοιακής σύνταξης λαμβάνει και κάποιο άλλο - «ανεξαρτήτως ποσού» - επίδομα, τότε η προνοιακή σύνταξη κόβεται. Έτσι από δω και πέρα η 95χρονη γερόντισσα, η αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης, θα «ζει» με τα 66 ευρώ (όπως αποκάλυψε ο «Ριζοσπάστης», 4/10/2013).
Στην ίδια μοίρα με τη γερόντισσα βρίσκονται χιλιάδες υπερήλικες ανασφάλιστοι του ΟΓΑ από τους περίπου 40.000 γέροντες που μέχρι τώρα λάμβαναν την «παροχή» των 340 ευρώ. Τώρα, ακόμα κι αυτά τα 340 ευρώ της πρόνοιας, οι κυβερνώντες που τα έχουν βαφτίσει «σύνταξη», έθεσαν προϋποθέσεις. Όχι για να τα αυξήσουν. Αλλά για να τα κόβουν! Το ίδιο θα συμβεί από την 1η του 2014 με τους 65.000 συνταξιούχους που τους κόβουν το ΕΚΑΣ.
Αλήθεια, εκείνοι που πολιτεύονται εφευρίσκοντας μέτρα τέτοιας ακρότητας, οι ίδιοι που στις εκλογές του 2012 έλεγαν «ψηφίστε μας για να έχετε συντάξεις»,συνιστούν «άκρο
Όποιος προκαλεί τέτοιες εικόνες στους δρόμους της Αθήνας, συνιστά «άκρο»;
Πέρσι οι 8 στις 10 πολυκατοικίες έμειναν χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης. Οι οικογένειες των μισθολογικά λεηλατημένων και των ανέργων ξεπάγιασαν. Αλλά φέτος η κυβέρνηση «αναγνωρίζοντας» το πρόβλημα αποφάσισε να δείξει το ανθρώπινο πρόσωπό της: Θα δώσει (αν το εγκρίνει η τρόικα…) αύξηση στο επίδομα θέρμανσης που θα ανέρχεται στο ιλιγγιώδες ποσό των 0,07 ευρώ το λίτρο! Με αυτό το ποσό οι «ξυλιασμένοι» έχουν την επιλογή να κάνουν υπομονή, να μαζεύουν σε κάποιο κουμπαρά την κυβερνητική ελεημοσύνη και το 2042 που λήγουν οι δανειακές συμβάσεις, ίσως να έχει μαζευτεί το ποσό για να αγοράσουν κανά φτηνό ζευγάρι γάντια. Πετρέλαιο, πάντως, γιόκ. Και φέτος.
- Αλήθεια, εκείνοι που πολιτεύονται επιβάλλοντας μέτρα τέτοιας ακρότητας, οι ίδιοι που στις εκλογές του 2012 έλεγαν «ψηφίστε μας για να έχετε καύσιμα»,συνιστούν «άκρο»;
Στην Ελλάδα του 2013, σύμφωνα με την Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, ο ένας στους τρεις ασθενείς αλλάζει μόνος του την φαρμακευτική του αγωγή. Μειώνει τα φάρμακα και τη δοσολογία τους, γιατί δεν έχει τα χρήματα να την ακολουθήσει σωστά. Δεν έχει λεφτά να αγοράσει τα φάρμακα που του χρειάζονται.
- Αλήθεια, εκείνοι που η πολιτική τους ισοδυναμεί με αντικοινωνική ακρότητα, οι ίδιοι που στις εκλογές του 2012 έλεγαν «ψηφίστε μας για να έχετε φάρμακα»,συνιστούν «άκρο»;
Οποιος προκαλεί τέτοιες εικόνες στους δρόμους της χώρας, συνιστά «άκρο»;
Σύμφωνα με τις μετρήσεις του Ινστιτούτου Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών η μείωση της αγοράς και κατανάλωσης τροφίμων το 2012 ήταν «η μεγαλύτερη που έχει παρατηρηθεί στην Ελλάδα» και δεκαπλάσια της μείωσης που έχει σημειωθεί στις λιανικές πωλήσεις τροφίμων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
- Αλήθεια, αυτοί που έχουν επιφέρει με την πολιτική τους την ακρότητα της πείνας, οι ίδιοι που έλεγαν στις εκλογές του 2012 «ψηφίστε μας για να έχετε τρόφιμα», συνιστούν «άκρο»;
Στην Ελλάδα που οι 6 στους 10 νέους είναι άνεργοι, που 600.000 παιδιά υποσιτίζονται, που ο λαός για να μειωθεί το έλλειμμα κατά 30 δισ. ευρώ φορτώθηκε από τα Μνημόνια βάρη ύψους 60 δισ. ευρώ (!), εδώ που τα συσσίτια, οι άστεγοι και η αιθαλομίχλη της κατάθλιψης έχουν μετατραπεί σε μόνιμο ντεκόρ του κυβερνητικού «success story», ανακοινώθηκε το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2014. Παρουσιάστηκε ένας προϋπολογισμός που κόβει κι άλλο τις συντάξεις κατά 420 εκατ.. ευρώ. Που μειώνει κι άλλο τις δαπάνες υγειονομικής περίθαλψης κατά 620 εκατ. Ευρώ. Που μειώνει κι άλλο τα κοινωνικά επιδόματα κατά 78 εκατ. Ευρώ. Που μειώνει κι άλλο τις δαπάνες για ΑΕΙ και ΤΕΙ κατά 33 εκατ. Ευρώ. Που προσθέτει κι άλλα βάρη σε μισθωτούς και συνταξιούχους που συνολικά ξεπερνούν τα 5,5 δισ. ευρώ!
- Αλήθεια, αυτοί που πορεύονται επιβάλλοντας μέτρα τέτοιας κοινωνικής αγριότητας και ακρότητας, οι ίδιοι που τα κάθε τρις και λίγο τα νέα μέτρα τα βαφτίζουν «τελευταία μέτρα», συνιστούν «άκρο»;
Όποιος με την πολιτική του προκαλεί τέτοιες ουρές ανέργων, συνιστά «άκρο»;
Και κάτι ακόμα:
Μέχρι τώρα όλες αυτές τις ακρότητες τις διέπρατταν και τις προκαλούσαν με τη μάσκα του «σωτήρα». Αλήθεια, στο φόντο των εξελίξεων με την ναζιστική εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής, σε αυτούς που έχουν βάλει το χεράκι τους (και) για την επώαση του αυγού του φιδιού
- επί των ευθυνών τους για την επώαση θα επανέλθουμε –
θα τους το επιτρέψουμε να μας παραμυθιάζουν και εκτός από τη μάσκα του «σωτήρα» να φορούν και να κυκλοφορούν, πλέον, και με τη μάσκα του «αντιφασίστα»;
Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013
Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2013
Επιστολή στους Γερμανούς ψηφοφόρους. (ακολουθεί η μετάφραση στα γερμανικά) Brief an die deutsche Wähler.
Αξιότιμοι Γερμανοί ψηφοφόροι,μετά την λήξη του Β' Π.Π. τον Μάϊο του 1945, ισχυρίστηκε σχεδόν το 90% των Γερμανών πολιτών, ότι δεν γνώριζε απολύτως τίποτε από τις θηριωδίες του χιτλερικού καθεστώτος, ή από την ύπαρξη των ναζιστικών κέντρων συγκέντρωσης με τους θαλάμους των αερίων και τους φούρνους ή το ότι 55 εκατ. άνθρωποι βρήκαν, κατά την διάρκεια του πολέμου, τον θάνατο. Εξήντα οκτώ χρόνια αργότερα, λίγες μέρες πριν τις ομοσπονδιακές Γερμανικές εκλογές, έρχεται αυτή η ανοικτή επιστολή μας προς αποφυγήν ενός νέου ισχυρισμού των σημερινών Γερμανών ψηφοφόρων, .... ότι δεν γνώριζαν όταν τιμούσαν, στις εκλογές του 2013, με την ψήφο τους ... νεοναζιστές και τους εγκληματίες πολέμου, που ήδη είχαν βάψει τα χέρια τους με το αίμα χιλιάδων ανθρώπων.
Δεν θα ασχοληθούμε στην παρούσα με την διαρκή και συνειδητή προσπάθεια της γερμανικής πολιτικής ελίτ των τελευταίων 18 χρόνων, αφενός μεν να καταστρέψει τις εθνικές οικονομίες των κρατών του ευρωπαϊκού Νότου, αφετέρου δε να μετατρέψει, μέσω εκβιασμού των πολιτικών προσώπων ή της παραβίασης των εθνικών συνταγμάτων και παρανόμων επιχειρήσεων των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών, διάφορα κράτη της Ε.Ε σε απόλυτα πειθαρχημένα γερμανικά προτεκτοράτα.
Η ευρωπαϊκή ταξιδιωτική βίζα, την οποία χορηγούσαν αφειδώς οι γερμανικές διπλωματικές αποστολές στην Ουκρανία, στα διαβατήρια μισού εκατομμυρίου Ουκρανών εργατών για να κατευθυνθούν προς την Πορτογαλία, δεν δόθηκε τυχαία αλλά είχε σαν σκοπό την διαρκή, εσωτερική υποτίμηση της αγοράς εργασίας, που οδήγησε τελικά τη χώρα αυτή στη σημερινή οικονομική κρίση και στην καταστροφή.
Στην εκλογή του Ισπανού σοσιαλιστή Θαπατέρο, το 2004, στην πρωθυπουργία πίστευαν μόνο οι Γερμανοί χρηματοδότες του, που τον τροφοδότησαν από τον Φεβρουάριο του ιδίου έτους συνολικά με 100 εκατ. € ... αν και οι δημοσκοπήσεις την ίδια στιγμή έδειχναν ένα προβάδισμα του χριστιανοδημοκράτη Αζνάρ με 15 μονάδες. Το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Μαϊου 2004 στην Μαδρίτη, με τους εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες έφερε την πολιτική ανατροπή και την επικράτηση του Θαπατέρο στις εκλογές έναντι του Αζνάρ. Ποιός σχεδίασε και εκτέλεσε το τρομοκρατικό χτύπημα στην Μαδρίτη θα παραμείνει μυστικό των μυστικών υπηρεσιών, του γερμανικού κορμού της Αλ Καϊντα και εκείνων των Γερμανών πολιτικών που το Φεβρουάριο του 2004 πόνταραν στα γραφεία στοιχημάτων της Άπω Ανατολής μεγάλα χρηματικά ποσά στη νίκη του Θαπατέρο με 10 μονάδες διαφορά έναντι του Αζνάρ. Η εκλογή Θαπατέρο οδήγησε στην μεγάλη οικοδομική φούσκα της Ισπανίας, στην υπερχρέωση των ισπανικών τραπεζών και τελικά στη σημερινή οικονομική καταστροφή της χώρας.
Ποιός γνωρίζει σήμερα τους σκοπούς που ήθελαν να πετύχουν οι ίδιοι παραπάνω αναφερθέντες γερμανικοί παράγοντες της "Αλ Καϊντα" στις 11 Ιουνίου 2006 με την εκτέλεση του τρομοκρατικού χτυπήματος στο Λονδίνο και ποιός μπορεί να αναλογιστεί τι θα μπορούσε να συμβεί αν οι σχεδιαστές του δεν προσπαθούσαν να ακυρώσουν την επιχείρηση ... αφότου αυτή είχε γίνει, μερικές μέρες νωρίτερα, γνωστή μέσω του γραφείου των ανταποκριτών της ισπανικής εφημερίδας " El Pais" στο Βερολίνο;
Ποιός κρύβεται πίσω από τις συνεχείς, "αυθόρμητες" λαϊκές διαδηλώσεις τον Δεκέμβριο του 2006 στην Βουδαπέστη κατά του Ούγγρου πρωθυπουργού και αληθεύει ότι αυτές σταμάτησαν αμέσως μαζί με τη χρηματοδότησή τους, μόλις γνωστοποιήθηκε ότι το αεροδρόμιο της ουγγρικής πρωτεύουσας θα περιέλθει στα χέρια των "Γερμανών επενδυτών" ....;
Τον Μάϊο του 1997 άρχισε η συστηματική πληρωμή παράνομων προμηθειών σε ευρωπαίους πολιτικούς, μέσω γερμανικών εταιρειών, με τον σκοπό να δημιουργηθεί ένα κατευθυνόμενο, οικονομικό φιλογερμανικό λόμπυ στις χώρες αυτές, που θα είχε σαν επακόλουθο την προώθηση όλων των δημοσίων διεθνών διαγωνισμών σε εταιρείες γερμανικών συμφερόντων. Σε αυτόν τον κύκλο των "εργασιών" δραστηριοποιήθηκε ο Έντμουντ Στόϊμπερ, τόσο σαν βαυαρός πρωθυπουργός όσο και σαν πρόεδρος της βαυαρικής κεντρικής τράπεζας. Ένα μεγάλο μέρος των προμηθειών αυτών κατευθυνόταν εξ αρχής σε ένα ειδικό ταμείο του κόμματος που τότε ηγείτο ο Ε. Στόϊμπερ και τώρα διευθύνεται από τον διάδοχό του στην βαυαρική πρωθυπουργία. Οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες και ειδικά ο εκάστοτε γγ. της καγκελαρίας ήταν και είναι υπεύθυνοι για τη συλλογή και την καταχώρηση των αποδεικτικών στοιχείων κατά των αλλοδαπών πολιτικών όπως και για την ασφαλή διακίνηση του "μαύρου πολιτικού χρήματος" στην Ευρώπη.
Κάπου εκεί άρχισε να εξελίσσεται και η "ελληνική τραγωδία" ....
Η εταιρεία Siemens ανέλαβε για λογαριασμό της γερμανικής κυβέρνησης να λαδώνει συστηματικά τους Έλληνες πολιτικούς, να μαζεύει στοιχεία εναντίον τους, με το σκοπό να τους εκβιάσει στο μέλλον και να δουλεύει αποκλειστικά σε συνεργασία με το BND και τα αφεντικά του. Εταιρείες Γερμανικών συμφερόντων "κέρδισαν" με αυτό τον τρόπο δισεκατομμύρια σε διεθνείς διαγωνισμούς του ελληνικού δημοσίου. Η δόλια παροχή τραπεζικών δανείων στο 100% του ποσού που αναλογούσε στην εκάστοτε συμφωνία ... ενέπνευσαν επιπλέον τους "τίμιους", συμβαλλομένους Γερμανούς να υπερτιμολογήσουν κατά μέσον όρον 40% τις προσφορές/συμφωνίες τους ενώ φρόντιζαν ταυτόχρονα να παραδίδουν μόλις το 60% των συμφωνηθέντων υπηρεσιών και αγαθών στους Έλληνες, χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος να πληρώσουν πρόστιμα ή να λογοδοτήσουν στην ελληνική δικαιοσύνη. Η Ελληνική οικονομία οδηγήθηκε έτσι με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή και στην τελική παράδοση της χώρας, τον Μάϊο του 2010, στον Γερμανό εισβολέα.
Στις 23 Μαϊου 2010 ξεκίνησαν οι Γερμανοί κατακτητές, 68 χρόνια μετά την λήξη του Β' Π.Π., να οργανώνουν τα νέα κρεματόρια για να τιμωρήσουν και να διαπαιδαγωγήσουν τους "τεμπέληδες", τους "απατεώνες", τους "διεφθαρμένους" και τους "κατωτέρους των ανθρωποειδών" ... Έλληνες. Η Γενοκτονία των Ελλήνων είχε ήδη αρχίσει.
Στην Πατρίδα της Δημοκρατίας επικρατεί σήμερα η γερμανική κατοχική χούντα. Καταργήθηκε η ελευθερία του κοινοβουλευτισμού, οι νόμοι και το σύνταγμα του Ελληνικού κράτους αντικαταστάθηκαν από το δίκαιο των δυνάμεων κατοχής, τα ανθρώπινα δικαιώματα ήδη δεν ισχύουν πλέον για τους Έλληνες που θεωρούνται στην Ε.Ε των Γερμανών πλουσίων και των "Υπερανθρώπων" του Βερολίνου σαν πολίτες 3ης κατηγορίας.
Τα τελευταία τρία χρόνια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα χάσαμε στο μέτρημα τον αριθμό των νεκρών μας. Χιλιάδες Έλληνες ασθενείς ή βαριά τραυματισμένοι πέθαναν σαν τα ζώα, αβοήθητοι στην αρρώστεια τους (καθημερινά πεθαίνουν 30 άνθρωποι κατά μέσον όρο είτε επειδή περιμένουν στην αναμονή έως 20 μέρες για ένα κρεββάτι στην εντατική, είτε διότι δεν τους παρέχεται η κατάλληλη θεραπεία ή διότι τα απαραίτητα φάρμακα για την χρόνια πάθησή τους δεν υπάρχουν) επειδή ο Γερμανός Γκάουλάϊτερ Φίλιπ Ρέσλερ αποφάσισε να διαλύσει τον θεσμό της ελληνικής Υγείας και να τον φέρει στο επίπεδο μιας κάποιας αφρικανικής χώρας. Με διατάγματα του άλλου Γερμανού Γκάουλάϊταρ και μισάνθρωπου, Βόλφγκαγγ Σόϊμπλε, που θεωρεί εαυτόν ως αδίστακτον προτεστάντη τιμωρόν των "αμαρτωλών" Ελλήνων, ποινικοποιήθηκε η φτώχεια, καταργήθηκε η κοινωνική πρόνοια για όλες τις κατηγορίες των αναπήρων και των ασθενών με χρόνιες παθήσεις, κατέστρεψε 2.000.000 εργατικές θέσεις και τιμώρησε όλες τις ελληνικές οικογένειες που απέκτησαν παιδιά με φορολογικές διώξεις (η ύπαρξη ενός παιδιού θεωρείται σαν αποδεικτικό στοιχείο της ύπαρξης πλούτου). Ο Σόϊμπλε αποδέχτηκε σαν φυσιολογική την ύπαρξη 750.000 παιδιών στην Ελλάδα, κάτω των 12 ετών, που λιποθυμούν από την πείνα και οδηγούν τους γονείς τους κατά χιλιάδες στην απελπισία και τελικά στην αυτοκτονία.
Η συμμορία της Άγγελα Μέρκελ αλλοίωσε τις εγγραφές των ψηφοφόρων στους ελληνικούς εκλογικούς καταλόγους και τοιουτοτρόπως το εκλογικό αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών που διεξήχθηκαν την 17 Ιουνίου 2012, λήστεψε με το "κόλπο του κουρέματος" όλες τις εισφορές μιας ολόκληρης επαγγελματικής ζωής των Ελλήνων εργαζομένων και συνταξιούχων στα ασφαλιστικά ταμεία και κατήργησε και απαλλοτρίωσε συνάμα την ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων. Διέλυσε όλους του θεσμούς του Ελληνικού κράτους, αγνόησε παντελώς το διεθνές δίκαιο και εξασκεί βία σε Έλληνες δικαστές, δημοσίους λειτουργούς και βουλευτές προκειμένου να αποφασίζουν με βάση και σύμφωνα με τα γερμανικά συμφέροντα. Καταργήθηκε το εργατικό δίκαιο, επεβλήθηκε ο εργασιακός "μεσαίωνας", η ανασφάλιστη εργασία, οι μισθοί πείνας και νομιμοποιήθηκε πάλι η δουλεία και η σκλαβιά. Λοιδωρείται η ορθόδοξη χριστιανική πίστη των Ελλήνων, διακομωδείται και αλλοιώνεται η ελληνική ιστορία και ο θεσμός της παιδείας διαμορφώθηκε έτσι ώστε να σιγουρευτεί η παραγωγή αναλφάβητων Ελλήνων.
Η Ελλάδα πληρώνει τόκους για τα δάνεια που της χορηγούν οι Γερμανοί τοκογλύφοι της δήθεν αλληλέγγυης Ε.Ε. με ένα "καπέλλο" της τάξης του 1000% και για κάθε ένα σεντ δανείου έχει αναγκαστεί να δώσει εγγυήσεις, από την δημόσια περιουσία και τον ορυκτό πλούτο της χώρας, της τάξης των 20.-€. Όλα τα δάνεια κατευθύνονται είτε στις τράπεζες είτε στην πληρωμή παλαιοτέρων χρεωλυσίων αλλά ούτε ένα (1) €υρώ δεν διατίθεται στην Ελληνική οικονομία. Όλοι οι εισπραχθέντες φόροι και οι εισφορές που εισπράττονται, κατευθύνονται στις τσέπες των Γερμανών τοκογλύφων και δεν διατίθενται στην Ελληνική αγορά με βάση της συνταγματικά κατοχυρωμένης ανταποδοτικότητας, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται εξωπραγματικά ποσοστά ανεργίας και ειδικά στις τάξεις των νέων έως 27 ετών (67%).
Η γερμανική θηριωδία εισέβαλλε τον Απρίλιο του 1941 στην Ελλάδα και με μια εγκληματική συστηματικότητα δολοφόνησε εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων, κατέστρεψε όλες τις υποδομές και κατέκλεψε όλες τις υπάρχουσες αξίες μέχρι και τις αντίκες που ήταν καταγεγραμμένες στα μουσεία της χώρας. Οι Γερμανοί εγκατέλειψαν τον Οκτώμβριο του 1944 την πατρίδα μας αφήνοντας πίσω τους αμέτρητους, άνανδρα δολοφονηθέντες, τα αποκαϊδια και τα ερείπια μιας χώρας χωρίς να αναλάβουν τις ευθύνες τους, διότι ποτέ μέχρι σήμερα δεν τους κάλεσε κάποιος για να λογοδοτήσουν και για να πληρώσουν για τα εγκλήματά τους. Η Γερμανία του μεταπολέμου χαρακτηρίζεται από την αμετανόητη υποκρισία εκείνου του λαού-δολοφόνου, που δεν έκλεισε σύμφωνα ειρήνης με τους λαούς που στον πόλεμο επιτέθηκε για να καταστρέψει ... προκειμένου να μην πληρώσει τις συμφωνηθέντες πολεμικές αποζημιώσεις!
Η Άγγελα Μέρκελ, ο Βόλφγκαγγ Σόϊμπλε, ο Χόρστ Ζέχοφαρ, ο Φίλιπ Ρέσλερ. ο Γκίντο Βεσταρβέλλε, ο Μπρίντελε, ο Κάουντερ και τόσοι άλλοι Γερμανοί πολιτικοί όπως και δεκάδες επώνυμοι Γερμανοί τραπεζίτες και βιομήχανοι έχουν μηνυθεί για εγκλήματα πολέμου στην εισαγγελία του Διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης, όπου μετά από την έρευνα των καταγγελιών, έκανε αποδεκτή την μήνυση. Στην περίπτωση του Μιλόσεβιτς και του Κάρατζιτς η αποδοχή της αντίστοιχης μήνυσης ήταν αρκετή για την έκδοση διεθνών ενταλμάτων σύλληψης των κατηγορουμένων αλλά το αυτό δεν ίσχυσε ποτέ τόσο για τους παλαιο- όσο και για τους νεοναζί εγκληματίες πολέμου. Οι Γερμανοί δημοσιογράφοι αποσιώπησαν όπως συνήθως το γεγονός βασιζόμενοι στο αξίωμα που λέει ... ποιος θα τολμήσει να στραφεί εναντίον της Γερμανίας και της ηγεσίας της.... Την πρέπουσα απάντηση θα πάρουν σύντομα από τους λαούς της νότιας Ευρώπης και ειδικά από τον Ελληνικό λαό. Οι Έλληνες, οι Κύπριοι, οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι θα αντιδράσουν στην πολιτική του 4ου Γερμανικού Ράϊχ με τέτοια βαναυσότητα που θα αναγκαστούν τα αφεντικά της Ε.Ε. και οι λοιποί ευρωπαϊκοί εταίροι να επανέλθουν στη συνταγματική νομιμότητα.
Ο Γερμανός ψηφοφόρος, που στις εκλογές της 22ας Σεπτεμβρίου 2013 θα αποφασίσει να τιμήσει με την ψήφο του τους άνω αναφερθέντες κατηγορουμένους για την διάπραξη εγκλημάτων πολέμου όπως και τα κόμματα που αντιπροσωπεύουν, πρέπει να γνωρίζει ότι αποφασίζει για την συνέχιση στην Ευρώπη της ναζιστικής πολιτικής του 4ου γερμανικού οικονομικού Ράϊχ και κατά συνέπεια για ένα νέο ευρωπαϊκό πόλεμο. Όποιος δε από αυτούς νομίζει ότι ο πόλεμος αυτός θα διεξαχθεί μόνο στις φτωχογειτονιές του Νότου είναι αφελής, ανόητος και σίγουρα αναγνώστης της εφημερίδας "Μπιλντ" ή και των καθεστωτικών φερεφώνων/ περιοδικών "Φόκους" και "Σπίγκελ".
Η κυβέρνηση Μέρκελ αποφάσισε τον Απρίλιο του 2013 να υιοθετήσει, μετά την εκλογική αναμέτρηση στις 22 Σεπτεμβρίου, τα επιχειρησιακά σχέδια που πρότεινε το Πανεπιστήμιο του Κιέλου στο ομοσπονδιακό υπουργείο αμύνης για την αντιμετώπιση των αντιγερμανικών πολιτικών οργανώσεων στις χώρες του Νότου. Αποφασίστηκε η δολοφονία των ηγετών αυτών των οργανώσεων και ταυτόχρονα η επέμβαση στην Ελλάδα της 26ης αερομεταφερόμενης γερμανικής ταξιαρχίας, γνωστής σαν ταξιαρχία του Ζααρλαντ, προκειμένου να προστατευτεί στρατιωτικά η παραμονή των γερμανικών δυνάμεων της οικονομικής κατοχής στην Ελλάδα. Οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής θεωρούν την Ελλάδα σαν δικό τους προτεκτοράτο, τους δε Έλληνες σαν όντα κατώτερης αξίας. Θεωρούν τις ελληνικές πηγές ενέργειας, το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο, ή την άφθονη ηλιακή και αιολική ενέργεια σαν δική τους ιδιοκτησία. Ίδρυσαν στην Ελλάδα, σαν κράτος εν κράτει, ειδικές οικονομικές ζώνες όπου θα ισχύουν οι εργασιακοί νόμοι της ζούγκλας, η εργασία θα είναι ανασφάλιστη, θα αμείβεται με μισθούς πείνας και τα έσοδα για τον Γερμανό επενδυτή θα είναι αφορολόγητα. Οι γερμανικές κατοχικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν λ.χ. την πείνα του ελληνικού λαού με "μέτρα" που επινόησε ο μεγαλομέτοχος της εταιρείας "Lidl" και επιδοτήθηκαν με την διανοητική υποστήριξη του Γερμανού κυβερνήτη της Ελλάδας, του παλαιοναζιστή, Χόρστ Ράϊχενμπαχ και του επισήμου αντιπροσώπου της Ελλάδας στην Γερμανία, Γερμανού υφυπουργού Εργασίας, Φούχτελ που προσπαθεί στις εμφανίσεις του να μιμηθεί τον Στρατάρχη Γκέριγγ. Σύμφωνα με αυτά τα μέτρα, τα συσκευασμένα τρόφιμα που διαθέτουν ληγμένη ημερομηνία κατανάλωσης, τώρα μπορούν να πωλούνται σε μειωμένες τιμές από ειδικά διαμορφωμένα ράφια των Μάρκετ μέχρι και τρεις μήνες μετά την αναγραφόμενη ημερομηνία λήξης.
Ο Ελληνικός λαός θα αντιδράσει στην γερμανική κατοχική χούντα που τον κυβερνά, θα ανατρέψει το σημερινό καθεστώς και θα επαναφέρει την χώρα, πάσει θυσία, στην συνταγματική νομιμότητα ενώ παράλληλα θα επιτύχει να ανακόψει την πορεία της Ελλάδας προς την καταστροφή και στον διαμελισμό της. Όσοι παρανόμησαν θα συλληφθούν ανεξαίρετα, όπου και να κρύβονται, για να λογοδοτήσουν στην Ελληνική δικαιοσύνη. Οι εγκληματίες Γερμανοί και γενικά οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες και βιομήχανοι είναι σήμερα γνωστοί, επώνυμοι και διαθέτουν διεύθυνση.
ΕΣΥ Γερμανέ ψηφοφόρε κρατάς, με την ψήφο Σου, την τελική απόφαση στα χέρια Σου για το αν θα ξαναζήσουμε στην Ευρώπη πολέμους ή για το αν θα επανέλθουμε στην ευρωπαϊκή νομιμότητα και στην αλληλεγγύη των Ευρωπαίων μέσω μιας "νέας" δίκης της Νυρεμβέργης. Ο Ελληνικός λαός δίδαξε στην ιστορία του ότι πάντα πληρώνει τα πραγματικά χρέη του, τιμά την υπογραφή που έβαλε κάτω από έντιμες και αβίαστες συμφωνίες και το αυτό αναμένει από τον "φίλο" Γερμανικό λαό ...!
Ειδάλλως ... "Μολών λαβέ"!
Φιλικός, Πάνος Γιαννακουλόπουλος
Νέα Φιλική Εταιρεία
Η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο με αναφορά στο συγγραφέα και στην πηγή, το ιστολόγιο: www.nea-filiki-eteria.blogspot.com
ακολουθεί .... η γερμανική μετάφραση!
Brief an die deutsche Wähler.
Sehr geehrte deutsche Wähler und Wählerinnen,
nach dem Ende des zweiten Weltkrieges, im Mai 1945, behaupteten fast 90 % der deutschen Bürger, dass sie von den Schandtaten des Hitler- Regimes, von der Existenz der Konzentrationslager mit den Gaskammern und Krematorien oder von den fast 55 Mio. Menschen, die während des Krieges den Tod gefunden hatten, keine Ahnung hatten.
Heute, 68 Jahre später, ein paar Tage vor der deutschen Bundestagswahlen, kommt dieser offene Brief von uns, um zu vermeiden, dass die heutigen deutschen Wähler erneut behaupten können, dass sie nicht wussten, wenn sie mit ihren Stimmen in der Wahl 2013 „Neonazis“ und „andere Kriegsverbrecher“ wählen, die jetzt schon ihre Hände mit dem Blut von Tausenden von Menschen befleckt haben.
Mit dem vorliegenden Brief werden wir uns inhaltlich nicht mit den ständigen und bewussten Versuchen der deutschen Politelite der letzten 18 Jahre beschäftigen, welche einerseits versuchte, die nationalen Wirtschaftsmärkte der Staaten des europäischen Südens zu zerstören, andererseits versuchte durch Erpressung von politischen Personen oder durch die Verletzung der nationalen Verfassungen bzw. durch illegale Operationen der deutschen Geheimdienste zu erreichen, dass souveräne Staaten der europäischen Gemeinschaft substanziell zu deutschen Protektoraten umzuwandeln.
Die europäische Reisevisen, welche die deutsche diplomatische Vertretung in der Ukraine 1998 an eine halbe Mio. ukrainische Arbeiter erteilt hatte, hatte als Absicht, diese in Richtung Portugal zu bewegen, um dort den Arbeitsmarkt dauerhaft zu schwächen und zu einer Wertminderung des Arbeitsmarktes zu führen, welche das Land zu der heutigen Wirtschaftskrise führte.
Im Jahr 2004 haben nur die „politischen, deutschen Geldgeber“ an eine Wahl des spanischen Sozialisten Zapatero zum Ministerpräsidenten geglaubt. Diese deutschen Geldgeber haben im Februar 2004 insgesamt 100 Mio. Euro an die Wahlzentrale von Zapatero überwiesen, obwohl sie wussten, dass laut der Wahlprognosen des amtierenden Ministerpräsidenten, dem Christdemokraten Aznar, einen Vorsprung von mindestens 15 Punkten gezeigt hatte. Der Terroranschlag vom 11.März 2004 in Madrid mit hunderten von Toten und Verletzten hat die politische Veränderung in Spanien herbeigeführt und den Wahlgewinn von Zapatero gegenüber von Aznar bewirkt. Wer diesen Terroranschlag plante und wer ihn in die Tat umsetzte, wird ein Geheimnis der Geheimdienste des deutschen Stammes der Al Qaida und derjenigen deutschen Politiker bleiben, die im Februar 2004 große Summen für den Sieg von Zapatero mit 10 Punkten Vorsprung zu Aznar, in Wettbüros in Ostasien plaziert hatten. Die Wahl von Zapatero zum spanischen Ministerpräsidenten führte das Land zu der großen „Baublase“, die hohe Verschuldung der spanischen Banken verursachte und schließlich zu der heutigen Wirtschaftskrise des Landes führte.
Wer kann heute noch wissen, welche Ziele die gleichen o.g. deutschen Drahtzieher von Al Qaida bei der Ausführung des Terroranschlages vom 11.Juni 2006 in London verfolgten und wer könnte jetzt über die möglichen Verluste erzählen, wenn die Planer des Anschlages nicht versucht hätten, die Operation rückgängig zu machen, nachdem ein paar Tage vor dem Anschlag in London beim Büro der spanischen Tageszeitung „El Pais“ in Berlin und bei den zuständigen Stellen der spanischen Staatsanwaltschaft in Madrid bekannt geworden war, dass ein Anschlag erfolgen würde, auch wenn zu diesem Zeitpunkt noch nicht bekannt war, wo dieser Anschlag stattfinden sollte.
Wer weiß, wer sich hinter den „freiwilligen Volksdemonstrationen“ von Budapest im Jahr 2006 gegen den damals amtierenden ungarischen Ministerpräsidenten versteckt, und entspricht es der Wahrheit, dass die Demonstrationen schlagartig aufhörten, als die ungarische Regierung bekannt gab, dass der Flughafen der ungarischen Hauptstadt den deutschen Investoren übergeben werden sollte, obwohl das oberste ungarische Gericht sich anderweitig entschieden hatte.
Im Mai 1997 hat die systematische Zahlung von illegalen Provisionen an europäische Politiker mittels der Hilfe von deutschen Firmen begonnen, einerseits mit der Absicht eine deutschlandfreundliche Wirtschaftslobby in den jeweiligen Ländern aufzubauen und andererseits mit dem Ziel verbunden, alle öffentliche Ausschreibungen in diesen Ländern an deutsche Firmen zu vergeben.
In diesem Kreis der „Arbeitsgruppen“ ist Edmund Stoiber aktiv geworden, sowohl als bayerischer Ministerpräsident als auch als Präsident der Bayerischen Zentralbank. Ein großer Teil der geleisteten Provisionen war vorgesehen für eine spezielle Kasse der Partei, deren Vorsitz Edmund Stoiber innehatte. Der jeweilige politische Nachfolger in Bayern, übernimmt zusammen mit den politischen Ämtern auch die Vollmacht über diese „geheime“ Kasse.
Die deutschen Geheimdienste und speziell der jeweilige Generalsekretär des Kanzleramtes waren und sind gleichzeitig zuständig für das Sammeln und Sortieren der Beweismittel, die zu späteren Zeiten gegen die „geschmierten“ ausländischen Politiker und Entscheidungsträger benutzt werden könnten, sowie für die sicheren Geldtransaktionen des „schwarzen politischen Geldes“ innerhalb Europas. Die deutsche Justiz beschützt die beteiligten deutschen Täter, die an diesen Geldwäsche- und Erpressungsgeschäften mitgewirkt haben, indem sie gegen diese Personen „einfache Strafbefehle“ ausstellt, damit gegen diese Personen in gleicher Sache nicht mehr eine Strafverfolgung von ausländischen Gerichten möglich ist.
So ungefähr hat die „griechische Tragödie“ angefangen:
Die Firma Siemens hat im Namen und in Vollmacht der deutschen Regierung angefangen, systematisch die griechischen Politiker zu „schmieren“, Beweismittel gegen diese Politiker zu sammeln, damit sie später gegen diese Verwendet werden könnten. Dies geschah ausschließlich unter der Protektion des deutschen BND und auf Grund der Anweisung und der Pläne der deutschen politischen Führung.
Die öffentlichen Ausschreibungen des griechischen Staates bescherten in den letzten 20 Jahren deutschen Firmen Milliardengewinne.
Prinzipiell lief jedes „Geschäfte“ wie folgt ab:
Die deutsche Firma, welche eine solche öffentliche Ausschreibung „gewonnen“ hatte, hat mit Hilfe der Bürgschaften des deutschen Staates dem griechischen Partner eine 100%ige Fremdfinanzierung präsentiert. Diese Fremdfinanzierung entsprach 140% des Betrages, welcher dem Gesamtwert der Ausschreibung entsprach (dadurch war auch die Fremdfinanzierung der illegal geflossenen Provisionen, Schmiergelder und Spesen finanziell abgesichert). Dies berechtigte prinzipiell den deutschen Partner des Vertrages die griechische Amtsperson, die mit ihm den Vertrag abgeschlossen hatte, zu erpressen, indem er sie gezwungen hat, Waren und Dienstleistungen im Wert von nur 60% der gesamten Vertragsvolumens ohne Reklamation zu akzeptieren. Die griechische Wirtschaft wurde dadurch mit einer mathematischen Akrebie in die Katastrophe geführt und so kam es zu der Übergabe von Griechenland, im Mai 2010, an die „deutschen Besatzer“.
Am 23.Mai 2010 begannen die deutschen Besatzer, 68 Jahre nach dem Ende des zweiten Weltkrieges, die neuen „Krematorien“ zu organisieren, um die „faulen“, die „betrügerischen“, die „korrupten“ und die „Untermenschen-“…..Griechen zu bestrafen, bzw. umzuerziehen.
Der griechische Genozid hat schon begonnen!
In der Heimat der Demokratie herrscht heute die deutsche Besatzungsjunta. Die Freiheit des Parlamentarismus wurde außer Kraft gesetzt. Die Gesetze und die Verfassung des griechischen Staates wurden ersetzt vom Besatzungsrecht. Die Menschenrechte gelten nicht mehr für die Griechen, die in der europäischen Union der „deutschen Reichen“ und der „Supermenschen“ von Berlin als Bürger dritter Klasse gelten.
In den letzten drei Jahren der deutschen Besatzung in Griechenland ist die Anzahl unserer Toten so extrem hoch gestiegen, dass wir mit dem Zählen nicht mehr nachkommen. Tausende von chronisch und schwerkranken Griechen sind wie die Tiere gestorben, weil sie nicht die notwendige ärztliche Behandlung erhalten hatten, die erforderlich gewesen wäre, ihr Leben zu retten (so sterben durchschnittlich täglich 30 Kranke, weil sie entweder auf eine Bett in der Intensivstation bis zu 20 Tage auf dem Krankenhausflur warten müssen, sie nicht die entsprechende ärztliche Behandlung erhalten oder die notwendigen Medikamente nicht verfügbar sind.) Dies nur deswegen, weil der deutsche „Gauleiter“, Philipp Rössler, entschieden hat, aus Kostengründen das griechische Gesundheitswesen auf das Niveau eines „afrikanischen Entwicklungslandes“ zu setzen.
Mit Befehlen des „anderen deutschen Gauleisters und Menschenhassers“, Wolfgang Schäuble, der sich selbst als „entschlossenen, protestantischen Bestrafers“ der „sündigen Griechen“ ansieht, wurde die Armut per Gesetz zur Straftat erhoben. Die Sozialfürsorge für alle Arten der Behinderten und der chronisch Kranken wurde ersatzlos gestrichen, 2 Mio. Arbeitsplätze wurden vernichtet und die griechischen Familien mit Kindern wurden mit harten Steuern belegt („die Existenz von Kindern als „Nachweis“ für ein hohes Einkommen“, entsprechend höhere Besteuerung). Schäuble in seinem Hochmut hat die Existenz von mindestens 750.000 Kindern in Griechenland unter 12 Jahren als „normal“ akzeptiert, die wegen ihres Hungers ständig bewusstlos werden. Dies führte dazu, dass Tauschende verzweifelte Eltern als einzigen Ausweg aus ihrer Lage den Selbstmord gefunden haben.
Die „kriminelle Bande“ von Angela Merkel hat nachweislich die griechischen Wählerlisten manipuliert und dadurch die Wahlresultate zur griechischen Parlamentswahl vom 17.Juni 2012 verändert. In einer Nacht- und Nebelaktion hat die „Bande von Merkel“ alle Bankguthaben der griechischen Sozialkassen in „in griechische Obligationen“ umgewandelt, die keinen Wert mehr hatten. Die gleiche „Bande“ plünderte durch den Trick von „Haircut von 2012“ alle im Laufe eines Berufslebens von griechischen Arbeitern, Angestellten und Rentnern bezahlten Abgaben. Gleichzeitig wurde“ das Privateigentum (Sparguthaben, Immobilien etc.) der griechischen Bürger durch diese „abgeschafft“ und von den deutschen Besatzungsmächten zwangsenteignet.
Angela Merkel und die „Verbrecher“, die sie begleiten, hat alle Institutionen des griechischen Staates vernichtet, sie hat bei allen ihren Handlungen das internationale Recht ignoriert und sie übt Gewalt gegen griechische Richter , Staatsbeamten und Parlamentarier aus, damit sie ihre Entscheidungen immer im Sinne der deutschen Interessen treffen.
Das Arbeitsrecht wurde außer Kraft gesetzt und „ins Mittelalter“ zurückgeführt, mit dem Resultat, dass durch die Förderung der Arbeit ohne Versicherungsschutz und durch oft unregelmäßig ausgezahlte „Hungergehälter“ die Menschensklaverei wieder legalisiert wurde.
Die griechische Identität wurde demontiert:
· Der griechisch- orthodoxe Glauben wurde öffentlich lächerlich gemacht.
· Die griechische Geschichte wurde bis ans lächerlich grenzende verfälscht und
· die Institution der griechischen Ausbildung wurde so umgestellt, dass die zukünftige Produktion von griechische „Analphabeten“ abgesichert wird.
Griechenland zahlt überhöhte Zinsen für die Kredite, die sie von den deutschen Wucherern bekommt, und zwar mit einem „Zuschlag“ von 1000% (tauschend Prozent) und gleichzeitig wurde dem Griechischen Staat auferlegt, für jeden einzelnen kreditierten Cent Sicherheiten an Immobilien und Bodenschätzen in Höhe von 20 € zu hinterlegen.
Sämtliche erhaltenen Kredite gehen zur Rekapitalisierung der Banken oder zur Auszahlung von alten Staatsschulden, aber noch nicht einmal ein Cent wird für die griechische Wirtschaft verwendet.
Sämtliche, von Griechischen Staat einkassierten, Steuern und Abgaben, landen ohne Ausnahme in den Taschen der deutschen „Wucherer“ und sie werden nicht, wie in der griechischen und europäischen Verfassung festgelegt, für Investitionen innerhalb des Landes verwendet mit dem Resultat, dass in Griechenland eine unglaublich hohe Arbeitslosenrate entstanden ist und speziell bei der Jugend unter 27 Jahren (67%).
Die „deutsche Brutalität“ ist im April 1941 in Griechenland einmarschiert und mit einer „kriminellen Systematik“ wurden Hunderttausende von Griechen umgebracht, die gesamte Infrastruktur zerstört und letztendlich haben sie nicht vergessen, Werte der Antike aus den Museen zu beschlagnahmen und außer Landes zu führen.
Als im Oktober 1944 die Deutschen unsere Heimat verlassen mussten, hinterließen sie unzählige, von Feiglingen ermordeten Menschen, das Land in Trümmer und Asche, ohne die Verantwortung zu übernehmen, und bis heute, wurden sie nicht vor einem Gericht für ihre Verbrechen zur Verantwortung gezogen.
Das Nachkriegsdeutschland charakterisiert sich in einer „reuelosen Scheinheiligkeit“, welches deswegen noch keine Friedensverträge mit den Völkern, welche sie im 2. Weltkrieg angegriffen und zerstört haben, abgeschlossen haben, um nicht gezwungen zu sein, die vereinbarten Kriegsreparationen zu bezahlen.
Angela Merkel, Wolfgang Schäuble, Horst Seehofer, Philipp Rössler, Guido Westerwelle, Brüderle, Kauder und viele andere deutsche Politiker, sowie dutzende, namentlich bekannte deutsche Banker und Industrielle wurden wegen der Straftaten von Kriegsverbrechen bei der Staatsanwaltschaft des internationalen Gerichts in Den Haag angezeigt und nach Überprüfung angenommen. Im Falle der Kriegsverbrechern Milosevic und Karasic hat die Annahme der entsprechenden Anzeige ausgereicht, um einen internationalen Haftbefehl auszustellen, im vorliegenden Fall werden die „Neonazi- Kriegsverbrecher“ geschont.
Die deutschen Journalisten haben wie gewöhnlich diesen Tatbestand der Öffentlichkeit verschwiegen und basieren ihre Handlung auf der Theorie die besagt….“dass niemand wagt, gegen Deutschland und ihre Führung vorzugehen“.
Die hier notwendige Antwort werden sie hier bald erhalten von den Völkern von Südeuropa und speziell vom griechischen Volk. Die Griechen, die Zyprioten, die Spanier und die Portugiesen werden reagieren gegen die „Politik des vierten deutschen Reiches“ und zwar mit so einer Gewalt, dass die Bosse der europäischen Union und die restliche europäischen Partner gezwungen sein werden, zurück in die verfassungsrechtliche Normalität zurückzukehren.
Der deutsche Wähler, der bei den Wahlen vom 22.September 2013 mit seiner Stimme die o.g. Angeklagten für Kriegsverbrechen wie auch deren Parteien ehren wird, muss jetzt schon wissen, dass er dadurch die Entscheidung trifft, dass eine „nazistischen Politik des vierten deutschen Wirtschaftsreiches“ in Europa weitergeführt wird, die letztendlich zu einem neuen europäischen Krieg führen wird. Derjenige, der glaubt, dass ein solcher Krieg nur in den Armutsvierteln und den Slums des Südens stattfinden wird, ist naiv, ignorant und sicherlich ein Leser der „Bild-Zeitung“ oder „des öffentlichen Stimmen des Systems“- Magazine“ (Fokus und sogar der Spiegel).
Die Regierung „Merkel“ hat im April 2013 entschieden, dass nach den Wahlen vom 22.September 2013, die Operationspläne bezüglich der Eliminierung antideutscher politischer Organisationen in den Staaten des Südens, welche die Universität Kiel für Bundesverteidigungsministerium gefertigt hat, zu übernehmen und umzusetzen.
In den Operationsplänen des Universität Kiel wurde entschieden, dass die Führer der o.g. antideutschen Organisationen ermordet werden werden sollen und im gleichen Papier wurde beschlossen, dass die 26.Luftlandebrigade Deutschlands, bekannt als „Saarlandbrigade“ in Griechenland einmarschiert, damit sie den Aufenthalt der deutschen Wirtschaftsbesatzung militärisch absichern. Die deutschen Besatzer betrachte Griechenland als ihr eigenes Protektorat. Sie halten die Griechen für Menschen niederer Herkunft und Qualität. Sie betrachten die griechischen Energiequellen, Flüssiggas und Erdöl oder die unbegrenzt vorhandene Sonnen- und Windenergie, als ihr Eigentum. Sie gründeten in Griechenland – als Staat im Staate – spezielle Wirtschaftszonen, in denen nur die Arbeitsgesetzes des „Dschungels“ gelten, die Arbeit wird nicht sozial abgesichert verrichtet, die Gehälter liegen dort unter 50% des Existenzminimums und die Umsätze und die Gewinne der deutschen Investoren werden steuerfrei erzielt.
Die deutschen Besatzer reagieren auf den Hunger des griechischen Volkes mit „Maßnahmen“, die auf dem Vorschlag des Großaktionärs der Firma LIDL zurückgehen, welche sofort die Unterstützung des deutschen Gouverneurs von Griechenland, des „Altnazis“ Horst Reichenbach, sowie des offiziellen Repräsentanten Griechenlands in Deutschland, des Vizearbeitsminister Fuchtel, der in seinem Erscheinungsbild das Äußere des Marschalls Göring anstrebt. Gemäß dieser Maßnahmen, dürfen jetzt in Griechenland verpackte Lebensmittel, die mit einem Fälligkeitsdatum versehen sind, zu etwas günstigeren Preisen in separaten Regalen in den Supermärkten bis zu drei Monaten nach Ablauf des Fälligkeitsdatums verkauft werden. In Deutschland werden solche Lebensmittel vernichtet. Diese „günstigeren Preise“ sind jedoch immer noch teurer als die gleichartiger Lebensmittel, die in Deutschland innerhalb der „Ablauffrist“ verkauft werden.
Das griechische Volk wird reagieren auf die deutsche Besatzungsjunta, die es regiert, wird das jetzige politische System beseitigen und es wird das Land, koste es, was es wolle, in die verfassungsmäßige Rechtmäßigkeit zurückbringen und gleichzeitig wird der derzeitige „Marsch Griechenlands in Richtung Katastrophe und der, von außen erzwungenen Aufteilung des Landes“ gestoppt. Alle, die das Gesetz mit Füßen getreten haben, werden ohne Ausnahme festgenommen, egal, wo sie sich verstecken, damit sie sich vor der griechischen Justiz verantworten. Die Verbrecher, die Deutschen und im Allgemeinen die europäischen Banker und Industriellen sind heute namentlich bekannt.
DU, deutscher Wähler, hältst mit Deiner Stimme die endgültige Entscheidung in Deinen Händen, ob wir in Europa wieder Kriege erleben oder ob wir durch einen neuen „Prozess von Nürnberg“ wieder in die europäische Legalität und die Solidarität der Europäer zurückkehren. Das griechische Volk hat uns durch die seine Geschichte gelehrt, dass es immer seine tatsächlichen Schulden bezahlt und dass seine Unterschrift, die unter „ehrlichen“ und „ungezwungenen“ Verträgen steht, einhält und ehrt. Das Gleiche erwartet es von „seinem Freund“, das deutsche Volk……..!
Sonst……. "Μολών λαβέ" !!! (und unsere Antwort ist die gleiche wie von Leonidas auf dem Schlachtfeld der Thermopylen auf das Aufgabeangebot der Perser: „Wenn du den Mut hast, komm und nimm es!“ ).
Filikos, Panos Giannakoulopoulos
Die Weiterveröffentlichung ist nur unter Angabe des Autors und der Quelle (www.nea-filiki-eteria.blogspot.com ) erlaubt
Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου 2013
Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου 2013
«Και να αδελφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά!»
Η Κατοχή μιας χώρας, ιδιαίτερα όταν δεν επιβάλλεται μετά από μια στρατιωτική αναμέτρηση αλλά προωθείται μεθοδικά επί δεκαετίες με οικονομικά μέσα, συνοδεύεται σχεδόν πάντα από τη διασπορά στον κατεχόμενο πληθυσμό διαφόρων μύθων. Οι μύθοι αυτοί έχουν σκοπό είτε να δικαιολογήσουν με ανεδαφικά ψευτο-ηθικά επιχειρήματα τον κατακτητή, είτε, στην καλύτερη περίπτωση, να ωραιοποιήσουν την κατοχή της συγκεκριμένης χώρας από τον κατακτητή.
Με το παρόν άρθρο θα προσπαθήσω να βάλω στη βάσανο του δημοσίου λόγου τις απόψεις μου πάνω στους 5 βασικούς μύθους τους οποίους προωθεί (για λογαριασμό φυσικά των ξένων αφεντικών και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού) ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του Καθεστώτος.
Μύθος 1ος : «Οι Έλληνες εδώ και 3 δεκαετίες ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους και με επίπεδο διαβίωσης πάνω από αυτό που δικαιούνταν με βάση την εργασία τους»
Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταδειχθεί πόσο έωλο είναι το συγκεκριμένο....
επιχείρημα.
Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι… Σύμφωνα με τις επίσημες απολογιστικές εκθέσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ελεγκτικού Συνεδρίου μόνο την εξαετία 2004-2010 το Ελληνικό Κράτος πλήρωσε σε τόκους και χρεολύσια 366 δις. ευρώ.
Παρ όλα αυτά, σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση του Προϋπολογισμού για το 2012, το υπ. Οικονομικών υπολόγιζε ότι για το τέλος του 2011 το χρέος του Ελληνικού Κράτους θα έκλεινε περίπου στα 365 δις. ευρώ.
Είναι φανερό, λοιπόν, ότι οι Έλληνες με την εργασία τους όχι μόνο έχουν ξεπληρώσει το χρέος του Ελληνικού Κράτους δύο και τρεις φορές, αλλά ακόμη περισσότερο έχουν ξεπληρώσει δυο και τρεις φορές ένα χρέος που δεν το δημιούργησαν οι ίδιοι.
Και έχω δικαίωμα να υποστηρίζω ότι δεν το δημιούργησαν οι ίδιοι, διότι έχει αποδειχθεί πια περίτρανα ότι τα λεφτά που δανειζόταν επί δεκαετίες το Ελληνικό Κράτος στο όνομα του Ελληνικού Λαού, πήγαν σε υπερκοστολογημένα δημόσια έργα, υπερκοστολογημένα υποβρύχια, υπερκοστολογημένα λεωφορεία, υπερκοστολογημένα bonus σε διευθυντικά στελέχη, υπερκοστολογημένα ταξίδια και γραφεία.
Μάλιστα έχει αποδειχθεί ότι αυτή η υπερκοστολόγηση και η κακή διαχείριση, σε πολλές περιπτώσεις (αν όχι σε όλες…), δεν έγινε λόγω βλακείας ή λόγω «ανοιχτοχεριάς», αλλά με δόλο, για να πάρει ο εκάστοτε υπουργός τη μίζα του.
Στο Κίνημα των Πλατειών το 2011, σε αυτό το φοβερό κίνημα που θα μείνει στην Ιστορία, ακούστηκε, μεταξύ άλλων, ένα σύνθημα που έχει να μας πει πολλά: «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα!».
Δεν μπορεί σήμερα, λοιπόν, να φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης…
Μύθος 2ος : «Οι ιδιωτικοποιήσεις φέρνουν ανάπτυξη»
Για να εξετάσουμε με επιστημονικό τρόπο την ορθότητα αυτής της πολιτικής πρότασης, ας αφήσουμε κατά μέρος την ιδεολογική του ταυτότητα ο καθένας. Ας μην πω εγώ: «είμαι δεξιός, άρα πρέπει να είμαι υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων»… Ας μην πεις κι εσύ: «είμαι κομμουνιστής, άρα πρέπει να είμαι κατά των ιδιωτικοποιήσεων».
Καταρχάς, ιδιωτικοποιήσεις έχουν εφαρμοστεί σε πάρα πολλές χώρες τα τελευταία 40 χρόνια. Και σε «αναπτυγμένες» χώρες (όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία) και σε λεγόμενες «αναπτυσσόμενες» χώρες (όπως η Αργεντινή και η Βολιβία).
Τι δείχνουν τα στοιχεία;
Ότι η κατάσταση έγινε ακόμη χειρότερη μετά τις ιδιωτικοποιήσεις!
Σε κάθε ιδιωτικοποίηση ακολουθείται το ίδιο μοτίβο: Μια Μεγάλη Κρατική Εταιρεία (π.χ. Ηλεκτρισμού) χαρακτηρίζεται από αναξιοκρατία, διαφθορά και αναποτελεσματικότητα. Η Κυβέρνηση, η οποία φέρει την ευθύνη για το ότι η Μεγάλη Κρατική Εταιρεία δεν ανταποκρίνεται στον κοινωνικό της ρόλο, αποφασίζει να την πουλήσει σε μια μεγάλη πολυεθνική. Όλοι περιμένουν να επιβεβαιωθούν οι προσδοκίες τους για μια εταιρεία σύγχρονη, δημοκρατική, αξιοκρατική και αποτελεσματική. Αντί γι αυτό, η πολυεθνική κυριολεκτικά ξεζουμίζει την Μεγάλη Κρατική Εταιρεία ως πηγή άμεσου και εύκολου κέρδους, κερδοσκοπεί ενάντια στις ανάγκες των πολιτών που κάλυπτε η Μεγάλη Κρατική Εταιρεία (π.χ. επιβάλλοντας πολύ υψηλά τιμολόγια) και την παρατάει μισο-διαλυμένη και γεμάτη χρέη για να την πάρει πάλι το κράτος να την ξαναστήσει στα πόδια της με λεφτά των φορολογουμένων πολιτών και να ακολουθήσει στο μέλλον ένας νέος γύρος λεηλασίας.
Αυτό έρχεται στο μυαλό μας όταν ακούμε τη λέξη ανάπτυξη;
Μάλιστα, είναι απίστευτο το γεγονός πως οι Γερμανοί, την ώρα που ζητάνε την ιδιωτικοποίηση των …πάντων στην Ελλάδα, την ίδια ώρα στη Γερμανία με μεθοδικό και μακροχρόνιο αγώνα επιδιώκουν, και φαίνεται να επιτυγχάνουν, την επανακρατικοποίηση των παραγωγικών μονάδων και των δικτύων διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας.
Τελικά, όπως δείχνει η σύγχρονη παγκόσμια ιστορία, η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων δεν οδηγεί σ’ ένα «μικρότερο κράτος», αλλά σ’ ένα ακόμη πιο διογκωμένο, παρασιτικό, αυταρχικό και διεφθαρμένο κράτος, του οποίου η μόνη λειτουργία είναι να συντηρεί με κάθε τρόπο την κρατικοδίαιτη επιχειρηματική κερδοσκοπία!
Μύθος 3ος : «Το χρέος είναι βιώσιμο»
Την Ελλάδα την έχουν ήδη οδηγήσει στην ουσιαστική χρεοκοπία αυτοί που την κυβερνούν τα τελευταία 40 χρόνια, για να μην πάμε και πιο πίσω…
Η ουσιαστική χρεοκοπία είναι οριστική και αμετάκλητη. Τυπικά και λογιστικά μόνο προσπαθούν, τα ξένα αφεντικά και οι ντόπιοι υπηρέτες τους, να παρουσιάζουν το χρέος βιώσιμο ώστε να συνεχίζουν να αποσπούν πληρωμές σε χρήμα ή σε είδος, μέχρι να μην έχει μείνει τίποτα. Μέχρι η πατρίδα μας να καταντήσει ερήμου τόπος!
Με αυτή την έννοια, το χρέος δεν είναι βιώσιμο και η επόμενη πραγματική Ελληνική Δημοκρατία, η οποία θα διαδεχθεί το σημερινό ημι-παράνομο καθεστώς που μας εξουσιάζει, οφείλει να κηρύξει την επίσημη πτώχευση της χώρας, να κηρύξει στάση πληρωμών προς το εξωτερικό και στο εσωτερικό να βάλει ως πρώτο στόχο την ικανοποίηση των συνταγματικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών για σίτιση, στέγαση, Παιδεία, Υγεία και αξιοπρεπή διαβίωση.
Όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε ότι μας χρεοκόπησαν, τόσο πιο γρήγορα θα πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας ως Ελληνικός Λαός και θα βγάλουμε τη χώρα από τη χρεοκοπία!
Μύθος 4ος : «Εθνικό νόμισμα ή ευρώ, δεν έχει σημασία ή τελοσπάντων δεν είναι το κυρίαρχο ζήτημα σήμερα»
Οι ντόπιοι δήμιοι των ξένων τοκογλύφων μας λένε ότι προκειμένου να διασωθεί το ευρώ δεν τους νοιάζει κι αν χαθεί η χώρα με τον λαό της πρώτο. Το μόνο που θα μπορούσε κάποιος να σχολιάσει είναι πως τουλάχιστον αυτοί είναι ειλικρινείς!
Πολύ πιο επικίνδυνη είναι η αντίληψη ότι το δίλημμα για το νόμισμα, εκείνο που καθορίζει σε τελική ανάλυση αν επιλέγουμε την υποδούλωση ή την ελευθερία, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μας απασχολεί!
Σε όσους ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, θα ήθελα να θέσω 2 ζητήματα:
Πρώτον, είναι γενικά παραδεκτό πως η είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωζώνη είχε καθοριστική επίδραση στον εκτροχιασμό του Ελληνικού Χρέους, σε γενικές γραμμές λόγω της απώλειας ανταγωνιστικότητας της χώρας μας και των υπολοίπων χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου προς όφελος του Ευρωπαϊκού Βορρά και ιδίως της Γερμανίας. «Τα ελλείμματα του Νότου είναι τα πλεονάσματα του Βορρά», όπως παραδέχονται πια και οι ίδιοι οι Γερμανοί. Μάλιστα, οι πιο διορατικοί οικονομολόγοι της πιάτσας λένε ότι ακόμη και αν διαγραφόταν σήμερα όλο το Ελληνικό Χρέος σε 10 χρόνια θα είχε φτάσει πάλι στα ίδια δυσθεώρητα ύψη λόγω της ίδιας της αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης.
Δεύτερον, αυτοί που μιλάνε για μια άλλη πορεία της χώρας με ανάπτυξη και ευημερία, εντός όμως ευρώ, μιλάνε επίσης για κατάργηση του μνημονίου και για διαγραφή τουλάχιστον ενός μέρους του χρέους. Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα μετά την κατάργηση του μνημονίου που θα βρεθούν οι οικονομικοί πόροι για την ανάπτυξη. Οι Ευρωπαίοι δεν θα σε ξαναδανείσουν, τουλάχιστον για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, και η Ελληνική οικονομία θα συνεχίζει να βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερη ύφεση. Το να «κόψεις», λοιπόν, Εθνικό Νόμισμα, ώστε να χρηματοδοτήσεις την ανάπτυξη της οικονομίας και να προστατέψεις τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών, θα είναι μονόδρομος. Εκτός αν έχει κανένας στην άκρη του μυαλού του να μας υποδουλώσει σε άλλα αφεντικά στην άλλη μεριά του Ατλαντικού… Και ποια θα είναι η διαφορά για τον Ελληνικό Λαό;
Ακόμη περισσότερο, το Εθνικό Νόμισμα είναι ο μόνος τρόπος για να ελεγχθεί η κυκλοφορία χρήματος με βάση τις πραγματικές ανάγκες της οικονομίας και της εργασίας. Μόνο με Εθνικό Νόμισμα μπορεί να επενδύσει μια οικονομία στην ζωντανή εργασία, να ενισχύσει την αγοραστική δύναμη του μισθού, να χρηματοδοτήσει χωρίς χρέος επενδύσεις πρωτίστως στην παραγωγή και να θέσει υπό κοινωνικό έλεγχο το τραπεζικό σύστημα της χώρας. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να γίνει με το ευρώ.
Μύθος 5ος : «Δεν υπάρχει πατριωτικό καθήκον, παρά μόνο ταξικό»
Σε κάθε κρίσιμη καμπή της Ιστορίας ενός Τόπου εμφανίζονται κάποιοι «χρήσιμοι ηλίθιοι»…
Έτσι, αυτό το επιχείρημα που «ρίχνει νερό στο μύλο» του Ξενοκίνητου - Ανθελληνικού Καθεστώτος δεν το ακούμε ούτε από τον Πρετεντέρη, ούτε από τον Παπαδημητρίου, αλλά από πολιτικούς χώρους που τουλάχιστον στα λόγια φαίνεται να επιθυμούν την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης!
Τι σημαίνει πατριωτικό και τι ταξικό καθήκον; Είναι δύο εντελώς ξεχωριστά πράγματα; Είναι μάλιστα και αντιπαραθετικά, όπως διατείνονται κάποιοι;
Αυτό που δεν μπορεί να αρνηθεί κανένας, ανεξάρτητα από την ιδεολογία του, είναι πως χωρίς εθνική ελευθερία και χωρίς δημοκρατία, κανένας λαός στην Ιστορία της Ανθρωπότητας δεν συγκρότησε πολιτικό κίνημα ικανό να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις, και μάλιστα με προοδευτικό πρόσημο. Ό,τι ελπιδοφόρο γέννησε η Ανθρωπότητα στην πολιτική, στον πολιτισμό, στα γράμματα, στις επιστήμες και στις τέχνες, το γέννησε σε συνθήκες Ελευθερίας και Δημοκρατίας. Με αυτή την έννοια, ο αγωνιστής του Λαού οφείλει πρώτα και κύρια να είναι Πατριώτης και Δημοκράτης!
Θα μπορούσα να μακρηγορήσω απαντώντας σε ερωτήματα όπως «ποιον συμφέρει η ανάδειξη του έθνους σε μια έννοια ανεξάρτητη από τη συγκρότηση του λαού σε τάξη;» ή «ποιον συμφέρει η προπαγάνδα περί ύπαρξης δύο εθνών σε κάθε τόπο;», αλλά καλύτερα να αφήσω τον Άρη, τον μόνο αγωνιστή που αναγνώρισε ο Ελληνικός Λαός ως Καπετάνιο και που σφράγισε με το αίμα του την ανιδιοτέλειά του ως Αγωνιστή του Ελληνικού Λαού να μας εξηγήσει ο ίδιος τη σχέση πατριωτικού και ταξικού καθήκοντος:
«Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ; Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης πού μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.»
Κλείνοντας, για να μην μείνει η συζήτησή μας μισή, νιώθω ότι οφείλω να καταθέσω μια εναλλακτική πολιτική πρόταση, με τα όποια θετικά και αρνητικά της, η οποία να ανοίγει δρόμο για την Ελλάδα της Λευτεριάς, της Ανεξαρτησίας, της Δημοκρατίας και της Ανάπτυξης.
Η πρόταση αυτή είναι μέρος ενός Συμβολαίου με το Λαό που σύναψε το Ε.ΠΑ.Μ. από την ημέρα που ιδρύθηκε στην Αργυρούπολη στις 16/7/2011, και αναφέρεται στο ιστορικό κείμενο του Δημήτρη Καζάκη «Τι είναι και τι θέλει το Ε.ΠΑ.Μ.»:
Όπως κι αν γίνει η ανατροπή, το κίνημα αυτό οφείλει να αναδείξει μια μεταβατικού τύπου προσωρινή διακυβέρνηση της χώρας, η οποία θα εδράζεται όχι τόσο στο κοινοβούλιο, αλλά απευθείας στον οργανωμένο λαό, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να εγγυηθεί την ομαλή μετάβαση σε μια νέα δημοκρατική έννομη τάξη .Η διακυβέρνηση αυτή οφείλει να προχωρήσει άμεσα στα εξής:
• Στην καταγγελία όλων των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει παράνομα το υπάρχoν πολιτικό σύστημα στο όνομα του λαού και έχουν καταστρατηγήσει κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας.
• Στην καταγγελία του χρέους ως παράνομου, ειδεχθούς, τοκογλυφικού, απόλυτα καταχρηστικού και επομένως να προχωρήσει στο άμεσο σταμάτημα της εξυπηρέτησής του.
• Στην έξοδο της χώρας από την μέγγενη της ΟΝΕ, ώστε με όπλο το εθνικό νόμισμα να θωρακίσει την οικονομία απέναντι σε πιέσεις, απειλές και επιθέσεις από το εσωτερικό και το εξωτερικό.
• Σε μια ταχύτατη ανάταξη του δημόσιου, των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων στην εργασία ώστε να υπάρξει μια δυναμική επανεκκίνηση της οικονομίας πρώτα και κύρια στην πρωτογενή παραγωγή, αλλά και ευρύτερα.
• Στην απόδοση δικαιοσύνης μετά από ενδελεχή έρευνα, χωρίς στεγανά και απόρρητα, ολόκληρης της δημοσιονομικής διαχείρισης, σε όλους εκείνους που συνέβαλαν στην διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και στην χρεοκοπία της χώρας.
• Στην προκήρυξη εκλογών για την άμεση σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης με ενιαίο μέτρο και ευρύτατη λαϊκή αντιπροσώπευση, η οποία θα έχει μοναδικό αντικείμενο την σύνταξη και ψήφιση νέο δημοκρατικού θεμελιώδους νόμου του κράτους, δηλαδή νέου Συντάγματος.
Από την στιγμή που θα ψηφιστεί το νέο Σύνταγμα, η Συντακτική Συνέλευση θα διαλυθεί και θα προκηρυχθούν νέες εκλογές για την διακυβέρνηση της χώρας με βάση τους νέους συνταγματικούς κανόνες. Με την διαδικασία εκλογής αυτής της νέας συνταγματικής διακυβέρνησης, το έργο του ΕΠΑΜ θα έχει ολοκληρωθεί και το ίδιο το μέτωπο, τουλάχιστον με την μορφή και τα προτάγματα που είχε έως τότε, θα περάσει οριστικά στην ιστορία.
Άλλωστε το βασικό μέλημα όλων όσων στρατεύονται στο ΕΠΑΜ είναι ο αγώνας για να εξασφαλιστούν τέτοιες συνθήκες ελευθερίας, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ομαλότητας, ώστε ο ίδιος ο λαός να συνέρχεται ελεύθερα, να αποφασίζει και να επιλέγει την πορεία της χώρα του. Κι αυτό οφείλει να γίνεται μέσα από την πιο ανοικτή και ελεύθερη αντιπαράθεση με όρους πολιτικής και ιδεολογίας όλων των αντιθέσεων που ενυπάρχουν στο εσωτερικό του λαού και της κοινωνίας. Μόνο έτσι μπορούν οι αντιθέσεις να οδηγηθούν στη λύση τους και μάλιστα προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας και της κοινωνικής προόδου.
* Ο Θανάσης Ασημακόπουλος είναι μέλος του Ε.ΠΑ.Μ. Χαλανδρίου – Ψυχικού - Φιλοθέης
Με το παρόν άρθρο θα προσπαθήσω να βάλω στη βάσανο του δημοσίου λόγου τις απόψεις μου πάνω στους 5 βασικούς μύθους τους οποίους προωθεί (για λογαριασμό φυσικά των ξένων αφεντικών και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού) ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του Καθεστώτος.
Μύθος 1ος : «Οι Έλληνες εδώ και 3 δεκαετίες ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους και με επίπεδο διαβίωσης πάνω από αυτό που δικαιούνταν με βάση την εργασία τους»
Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταδειχθεί πόσο έωλο είναι το συγκεκριμένο....
επιχείρημα.
Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι… Σύμφωνα με τις επίσημες απολογιστικές εκθέσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ελεγκτικού Συνεδρίου μόνο την εξαετία 2004-2010 το Ελληνικό Κράτος πλήρωσε σε τόκους και χρεολύσια 366 δις. ευρώ.
Παρ όλα αυτά, σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση του Προϋπολογισμού για το 2012, το υπ. Οικονομικών υπολόγιζε ότι για το τέλος του 2011 το χρέος του Ελληνικού Κράτους θα έκλεινε περίπου στα 365 δις. ευρώ.
Είναι φανερό, λοιπόν, ότι οι Έλληνες με την εργασία τους όχι μόνο έχουν ξεπληρώσει το χρέος του Ελληνικού Κράτους δύο και τρεις φορές, αλλά ακόμη περισσότερο έχουν ξεπληρώσει δυο και τρεις φορές ένα χρέος που δεν το δημιούργησαν οι ίδιοι.
Και έχω δικαίωμα να υποστηρίζω ότι δεν το δημιούργησαν οι ίδιοι, διότι έχει αποδειχθεί πια περίτρανα ότι τα λεφτά που δανειζόταν επί δεκαετίες το Ελληνικό Κράτος στο όνομα του Ελληνικού Λαού, πήγαν σε υπερκοστολογημένα δημόσια έργα, υπερκοστολογημένα υποβρύχια, υπερκοστολογημένα λεωφορεία, υπερκοστολογημένα bonus σε διευθυντικά στελέχη, υπερκοστολογημένα ταξίδια και γραφεία.
Μάλιστα έχει αποδειχθεί ότι αυτή η υπερκοστολόγηση και η κακή διαχείριση, σε πολλές περιπτώσεις (αν όχι σε όλες…), δεν έγινε λόγω βλακείας ή λόγω «ανοιχτοχεριάς», αλλά με δόλο, για να πάρει ο εκάστοτε υπουργός τη μίζα του.
Στο Κίνημα των Πλατειών το 2011, σε αυτό το φοβερό κίνημα που θα μείνει στην Ιστορία, ακούστηκε, μεταξύ άλλων, ένα σύνθημα που έχει να μας πει πολλά: «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα!».
Δεν μπορεί σήμερα, λοιπόν, να φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης…
Μύθος 2ος : «Οι ιδιωτικοποιήσεις φέρνουν ανάπτυξη»
Για να εξετάσουμε με επιστημονικό τρόπο την ορθότητα αυτής της πολιτικής πρότασης, ας αφήσουμε κατά μέρος την ιδεολογική του ταυτότητα ο καθένας. Ας μην πω εγώ: «είμαι δεξιός, άρα πρέπει να είμαι υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων»… Ας μην πεις κι εσύ: «είμαι κομμουνιστής, άρα πρέπει να είμαι κατά των ιδιωτικοποιήσεων».
Καταρχάς, ιδιωτικοποιήσεις έχουν εφαρμοστεί σε πάρα πολλές χώρες τα τελευταία 40 χρόνια. Και σε «αναπτυγμένες» χώρες (όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία) και σε λεγόμενες «αναπτυσσόμενες» χώρες (όπως η Αργεντινή και η Βολιβία).
Τι δείχνουν τα στοιχεία;
Ότι η κατάσταση έγινε ακόμη χειρότερη μετά τις ιδιωτικοποιήσεις!
Σε κάθε ιδιωτικοποίηση ακολουθείται το ίδιο μοτίβο: Μια Μεγάλη Κρατική Εταιρεία (π.χ. Ηλεκτρισμού) χαρακτηρίζεται από αναξιοκρατία, διαφθορά και αναποτελεσματικότητα. Η Κυβέρνηση, η οποία φέρει την ευθύνη για το ότι η Μεγάλη Κρατική Εταιρεία δεν ανταποκρίνεται στον κοινωνικό της ρόλο, αποφασίζει να την πουλήσει σε μια μεγάλη πολυεθνική. Όλοι περιμένουν να επιβεβαιωθούν οι προσδοκίες τους για μια εταιρεία σύγχρονη, δημοκρατική, αξιοκρατική και αποτελεσματική. Αντί γι αυτό, η πολυεθνική κυριολεκτικά ξεζουμίζει την Μεγάλη Κρατική Εταιρεία ως πηγή άμεσου και εύκολου κέρδους, κερδοσκοπεί ενάντια στις ανάγκες των πολιτών που κάλυπτε η Μεγάλη Κρατική Εταιρεία (π.χ. επιβάλλοντας πολύ υψηλά τιμολόγια) και την παρατάει μισο-διαλυμένη και γεμάτη χρέη για να την πάρει πάλι το κράτος να την ξαναστήσει στα πόδια της με λεφτά των φορολογουμένων πολιτών και να ακολουθήσει στο μέλλον ένας νέος γύρος λεηλασίας.
Αυτό έρχεται στο μυαλό μας όταν ακούμε τη λέξη ανάπτυξη;
Μάλιστα, είναι απίστευτο το γεγονός πως οι Γερμανοί, την ώρα που ζητάνε την ιδιωτικοποίηση των …πάντων στην Ελλάδα, την ίδια ώρα στη Γερμανία με μεθοδικό και μακροχρόνιο αγώνα επιδιώκουν, και φαίνεται να επιτυγχάνουν, την επανακρατικοποίηση των παραγωγικών μονάδων και των δικτύων διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας.
Τελικά, όπως δείχνει η σύγχρονη παγκόσμια ιστορία, η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων δεν οδηγεί σ’ ένα «μικρότερο κράτος», αλλά σ’ ένα ακόμη πιο διογκωμένο, παρασιτικό, αυταρχικό και διεφθαρμένο κράτος, του οποίου η μόνη λειτουργία είναι να συντηρεί με κάθε τρόπο την κρατικοδίαιτη επιχειρηματική κερδοσκοπία!
Μύθος 3ος : «Το χρέος είναι βιώσιμο»
Την Ελλάδα την έχουν ήδη οδηγήσει στην ουσιαστική χρεοκοπία αυτοί που την κυβερνούν τα τελευταία 40 χρόνια, για να μην πάμε και πιο πίσω…
Η ουσιαστική χρεοκοπία είναι οριστική και αμετάκλητη. Τυπικά και λογιστικά μόνο προσπαθούν, τα ξένα αφεντικά και οι ντόπιοι υπηρέτες τους, να παρουσιάζουν το χρέος βιώσιμο ώστε να συνεχίζουν να αποσπούν πληρωμές σε χρήμα ή σε είδος, μέχρι να μην έχει μείνει τίποτα. Μέχρι η πατρίδα μας να καταντήσει ερήμου τόπος!
Με αυτή την έννοια, το χρέος δεν είναι βιώσιμο και η επόμενη πραγματική Ελληνική Δημοκρατία, η οποία θα διαδεχθεί το σημερινό ημι-παράνομο καθεστώς που μας εξουσιάζει, οφείλει να κηρύξει την επίσημη πτώχευση της χώρας, να κηρύξει στάση πληρωμών προς το εξωτερικό και στο εσωτερικό να βάλει ως πρώτο στόχο την ικανοποίηση των συνταγματικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών για σίτιση, στέγαση, Παιδεία, Υγεία και αξιοπρεπή διαβίωση.
Όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε ότι μας χρεοκόπησαν, τόσο πιο γρήγορα θα πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας ως Ελληνικός Λαός και θα βγάλουμε τη χώρα από τη χρεοκοπία!
Μύθος 4ος : «Εθνικό νόμισμα ή ευρώ, δεν έχει σημασία ή τελοσπάντων δεν είναι το κυρίαρχο ζήτημα σήμερα»
Οι ντόπιοι δήμιοι των ξένων τοκογλύφων μας λένε ότι προκειμένου να διασωθεί το ευρώ δεν τους νοιάζει κι αν χαθεί η χώρα με τον λαό της πρώτο. Το μόνο που θα μπορούσε κάποιος να σχολιάσει είναι πως τουλάχιστον αυτοί είναι ειλικρινείς!
Πολύ πιο επικίνδυνη είναι η αντίληψη ότι το δίλημμα για το νόμισμα, εκείνο που καθορίζει σε τελική ανάλυση αν επιλέγουμε την υποδούλωση ή την ελευθερία, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μας απασχολεί!
Σε όσους ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, θα ήθελα να θέσω 2 ζητήματα:
Πρώτον, είναι γενικά παραδεκτό πως η είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωζώνη είχε καθοριστική επίδραση στον εκτροχιασμό του Ελληνικού Χρέους, σε γενικές γραμμές λόγω της απώλειας ανταγωνιστικότητας της χώρας μας και των υπολοίπων χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου προς όφελος του Ευρωπαϊκού Βορρά και ιδίως της Γερμανίας. «Τα ελλείμματα του Νότου είναι τα πλεονάσματα του Βορρά», όπως παραδέχονται πια και οι ίδιοι οι Γερμανοί. Μάλιστα, οι πιο διορατικοί οικονομολόγοι της πιάτσας λένε ότι ακόμη και αν διαγραφόταν σήμερα όλο το Ελληνικό Χρέος σε 10 χρόνια θα είχε φτάσει πάλι στα ίδια δυσθεώρητα ύψη λόγω της ίδιας της αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης.
Δεύτερον, αυτοί που μιλάνε για μια άλλη πορεία της χώρας με ανάπτυξη και ευημερία, εντός όμως ευρώ, μιλάνε επίσης για κατάργηση του μνημονίου και για διαγραφή τουλάχιστον ενός μέρους του χρέους. Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα μετά την κατάργηση του μνημονίου που θα βρεθούν οι οικονομικοί πόροι για την ανάπτυξη. Οι Ευρωπαίοι δεν θα σε ξαναδανείσουν, τουλάχιστον για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, και η Ελληνική οικονομία θα συνεχίζει να βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερη ύφεση. Το να «κόψεις», λοιπόν, Εθνικό Νόμισμα, ώστε να χρηματοδοτήσεις την ανάπτυξη της οικονομίας και να προστατέψεις τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών, θα είναι μονόδρομος. Εκτός αν έχει κανένας στην άκρη του μυαλού του να μας υποδουλώσει σε άλλα αφεντικά στην άλλη μεριά του Ατλαντικού… Και ποια θα είναι η διαφορά για τον Ελληνικό Λαό;
Ακόμη περισσότερο, το Εθνικό Νόμισμα είναι ο μόνος τρόπος για να ελεγχθεί η κυκλοφορία χρήματος με βάση τις πραγματικές ανάγκες της οικονομίας και της εργασίας. Μόνο με Εθνικό Νόμισμα μπορεί να επενδύσει μια οικονομία στην ζωντανή εργασία, να ενισχύσει την αγοραστική δύναμη του μισθού, να χρηματοδοτήσει χωρίς χρέος επενδύσεις πρωτίστως στην παραγωγή και να θέσει υπό κοινωνικό έλεγχο το τραπεζικό σύστημα της χώρας. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να γίνει με το ευρώ.
Μύθος 5ος : «Δεν υπάρχει πατριωτικό καθήκον, παρά μόνο ταξικό»
Σε κάθε κρίσιμη καμπή της Ιστορίας ενός Τόπου εμφανίζονται κάποιοι «χρήσιμοι ηλίθιοι»…
Έτσι, αυτό το επιχείρημα που «ρίχνει νερό στο μύλο» του Ξενοκίνητου - Ανθελληνικού Καθεστώτος δεν το ακούμε ούτε από τον Πρετεντέρη, ούτε από τον Παπαδημητρίου, αλλά από πολιτικούς χώρους που τουλάχιστον στα λόγια φαίνεται να επιθυμούν την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης!
Τι σημαίνει πατριωτικό και τι ταξικό καθήκον; Είναι δύο εντελώς ξεχωριστά πράγματα; Είναι μάλιστα και αντιπαραθετικά, όπως διατείνονται κάποιοι;
Αυτό που δεν μπορεί να αρνηθεί κανένας, ανεξάρτητα από την ιδεολογία του, είναι πως χωρίς εθνική ελευθερία και χωρίς δημοκρατία, κανένας λαός στην Ιστορία της Ανθρωπότητας δεν συγκρότησε πολιτικό κίνημα ικανό να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις, και μάλιστα με προοδευτικό πρόσημο. Ό,τι ελπιδοφόρο γέννησε η Ανθρωπότητα στην πολιτική, στον πολιτισμό, στα γράμματα, στις επιστήμες και στις τέχνες, το γέννησε σε συνθήκες Ελευθερίας και Δημοκρατίας. Με αυτή την έννοια, ο αγωνιστής του Λαού οφείλει πρώτα και κύρια να είναι Πατριώτης και Δημοκράτης!
Θα μπορούσα να μακρηγορήσω απαντώντας σε ερωτήματα όπως «ποιον συμφέρει η ανάδειξη του έθνους σε μια έννοια ανεξάρτητη από τη συγκρότηση του λαού σε τάξη;» ή «ποιον συμφέρει η προπαγάνδα περί ύπαρξης δύο εθνών σε κάθε τόπο;», αλλά καλύτερα να αφήσω τον Άρη, τον μόνο αγωνιστή που αναγνώρισε ο Ελληνικός Λαός ως Καπετάνιο και που σφράγισε με το αίμα του την ανιδιοτέλειά του ως Αγωνιστή του Ελληνικού Λαού να μας εξηγήσει ο ίδιος τη σχέση πατριωτικού και ταξικού καθήκοντος:
«Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ; Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης πού μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.»
Κλείνοντας, για να μην μείνει η συζήτησή μας μισή, νιώθω ότι οφείλω να καταθέσω μια εναλλακτική πολιτική πρόταση, με τα όποια θετικά και αρνητικά της, η οποία να ανοίγει δρόμο για την Ελλάδα της Λευτεριάς, της Ανεξαρτησίας, της Δημοκρατίας και της Ανάπτυξης.
Η πρόταση αυτή είναι μέρος ενός Συμβολαίου με το Λαό που σύναψε το Ε.ΠΑ.Μ. από την ημέρα που ιδρύθηκε στην Αργυρούπολη στις 16/7/2011, και αναφέρεται στο ιστορικό κείμενο του Δημήτρη Καζάκη «Τι είναι και τι θέλει το Ε.ΠΑ.Μ.»:
Όπως κι αν γίνει η ανατροπή, το κίνημα αυτό οφείλει να αναδείξει μια μεταβατικού τύπου προσωρινή διακυβέρνηση της χώρας, η οποία θα εδράζεται όχι τόσο στο κοινοβούλιο, αλλά απευθείας στον οργανωμένο λαό, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να εγγυηθεί την ομαλή μετάβαση σε μια νέα δημοκρατική έννομη τάξη .Η διακυβέρνηση αυτή οφείλει να προχωρήσει άμεσα στα εξής:
• Στην καταγγελία όλων των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει παράνομα το υπάρχoν πολιτικό σύστημα στο όνομα του λαού και έχουν καταστρατηγήσει κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας.
• Στην καταγγελία του χρέους ως παράνομου, ειδεχθούς, τοκογλυφικού, απόλυτα καταχρηστικού και επομένως να προχωρήσει στο άμεσο σταμάτημα της εξυπηρέτησής του.
• Στην έξοδο της χώρας από την μέγγενη της ΟΝΕ, ώστε με όπλο το εθνικό νόμισμα να θωρακίσει την οικονομία απέναντι σε πιέσεις, απειλές και επιθέσεις από το εσωτερικό και το εξωτερικό.
• Σε μια ταχύτατη ανάταξη του δημόσιου, των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων στην εργασία ώστε να υπάρξει μια δυναμική επανεκκίνηση της οικονομίας πρώτα και κύρια στην πρωτογενή παραγωγή, αλλά και ευρύτερα.
• Στην απόδοση δικαιοσύνης μετά από ενδελεχή έρευνα, χωρίς στεγανά και απόρρητα, ολόκληρης της δημοσιονομικής διαχείρισης, σε όλους εκείνους που συνέβαλαν στην διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και στην χρεοκοπία της χώρας.
• Στην προκήρυξη εκλογών για την άμεση σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης με ενιαίο μέτρο και ευρύτατη λαϊκή αντιπροσώπευση, η οποία θα έχει μοναδικό αντικείμενο την σύνταξη και ψήφιση νέο δημοκρατικού θεμελιώδους νόμου του κράτους, δηλαδή νέου Συντάγματος.
Από την στιγμή που θα ψηφιστεί το νέο Σύνταγμα, η Συντακτική Συνέλευση θα διαλυθεί και θα προκηρυχθούν νέες εκλογές για την διακυβέρνηση της χώρας με βάση τους νέους συνταγματικούς κανόνες. Με την διαδικασία εκλογής αυτής της νέας συνταγματικής διακυβέρνησης, το έργο του ΕΠΑΜ θα έχει ολοκληρωθεί και το ίδιο το μέτωπο, τουλάχιστον με την μορφή και τα προτάγματα που είχε έως τότε, θα περάσει οριστικά στην ιστορία.
Άλλωστε το βασικό μέλημα όλων όσων στρατεύονται στο ΕΠΑΜ είναι ο αγώνας για να εξασφαλιστούν τέτοιες συνθήκες ελευθερίας, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ομαλότητας, ώστε ο ίδιος ο λαός να συνέρχεται ελεύθερα, να αποφασίζει και να επιλέγει την πορεία της χώρα του. Κι αυτό οφείλει να γίνεται μέσα από την πιο ανοικτή και ελεύθερη αντιπαράθεση με όρους πολιτικής και ιδεολογίας όλων των αντιθέσεων που ενυπάρχουν στο εσωτερικό του λαού και της κοινωνίας. Μόνο έτσι μπορούν οι αντιθέσεις να οδηγηθούν στη λύση τους και μάλιστα προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας και της κοινωνικής προόδου.
* Ο Θανάσης Ασημακόπουλος είναι μέλος του Ε.ΠΑ.Μ. Χαλανδρίου – Ψυχικού - Φιλοθέης
Σάββατο 31 Αυγούστου 2013
Παγκόσμια σεισάχθεια με αποανάπτυξη!
Οι σημερινοί μας πολιτικοί «ηγέτες» και τα κόμματα εξουσίας κάνουν πως δε βλέπουν ότι η ελληνική κρίση είναι η «εξτρέμ» έκφραση της παγκόσμιας κρίσης, στην οποία βρίσκεται το καπιταλιστικό σύστημα υπό την ηγεσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου...
Η σχέση πραγματικών αξιών (πρώτες ύλες, πηγές ενέργειας, καταναλωτικά προϊόντα, υπηρεσίες κ.λπ.) προς χρηματικές αξίες(διάφορες μορφές χρήματος-χάρτινες ή ηλεκτρονικές- που κυκλοφορούν από τους κατέχοντες) είναι 1: 10(πολλές εκτιμήσεις την ανεβάζουν στο 1: 15 ή 1:17).
Υπάρχει δηλαδή μια χρηματοπιστωτική φούσκα διογκωμένη τουλάχιστονκατά 10 φορές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουν αυξηθεί υπέρμετρα οι σημερινές χρηματικές περιουσίες της ελίτ, που αποτελεί το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Αυτή η ελίτ διακινώντας και δανείζοντας αυτόν τον τεράστιο χρηματικό όγκομπορεί και ελέγχει την «ευημερία» του υπόλοιπου 99%. Αυτό είναι δυνατόν, γιατί έχει καταφέρει να εξαρτήσει από αυτό το χρήμα, την πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού.
1. Τα χρηματοοικονομικά χρέη
Η οικονομική κρίση, όπως φαίνεται να εκφράζεται σήμερα, οφείλεται στο γεγονός ότιη καπιταλιστική οικονομία κινείται πλέον με βάση το χρέος[1]. Πραγματικά, η μεγάλη αύξηση της παγκόσμιας κατανάλωσης τα τελευταία 15-20 χρόνια(βασικά μεταξύ 1990-2007) πυροδοτήθηκε και στηρίχθηκε από την μαζική χορήγηση δανείων από τις τράπεζες. Είχαμε παντού αυξανόμενα επίπεδα χρέους. Των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων, των κυβερνήσεων.
Με τη μορφή καταναλωτικών χρεών, χρηματοπιστωτικών επενδύσεων, δημοσίων χρεών, εξωτερικών χρεών σε κάθε χώρα. Χρησιμοποιήθηκαν σαν μηχανισμός, ώστε η κατανάλωση να γίνει ο βασικός μοχλός της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
(«Δεν έχεις τα λεφτά για μεγαλύτερο και καινούργιο αυτοκίνητο; Πάρε το με χρηματοδότηση από την τράπεζά σου». «Δεν έχεις όλα τα λεφτά για ιδιόκτητο και μεγάλο σπίτι; Πάρε στεγαστικό δάνειο». Στην κουλτούρα του «δανείσου και ξόδευε» είναι πιο ευάλωτα τα κοινωνικά στρώματα χαμηλού εισοδήματος και η μεσαία τάξη).
Βέβαια δεν ήταν όλες οι οικονομίες το ίδιο επιρρεπείς στη δυναμική αυτή των χρεών. Στις λεγόμενες «αναδυόμενες» οικονομίες(π.χ. Κίνα, Ινδία) μάλιστα είχαμε αποταμιεύσεις από το 2001 μέχρι 2008. Το ίδιο διάστημα στις «προηγμένες» οικονομίες είχαμε βασικά δύο διαφορετικές συμπεριφορές σε σχέση με τα χρέη.
Στις «φιλελεύθερες οικονομίες της αγοράς»(π.χ. ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, Καναδάς, Αυστραλία κ.λπ.) είχαμε ενθάρρυνση για υψηλότερα επίπεδα καταναλωτικού χρέους, από ότι στις λεγόμενες «συντονισμένες οικονομίες της αγοράς»(π.χ. Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία, Σκανδιναβία κ.λπ.).
Με την εμφάνιση της παρούσας κρίσης, που την παρουσιάζουν σαν κρίση βασικά «δημοσιονομικών χρεών», κατάρρευσε η εμπιστοσύνη των «αγορών» προς τους δημόσιους τομείς της οικονομίας κάποιων χωρών-κύρια των νοτίων χωρών της ευρωζώνης.
Για να ξεπερασθεί η κρίση, παρόλο που και στα δύο είδη καπιταλισμού συμφωνούν ότι θα πρέπει να επιδιώκεται η «ανάπτυξη», διαφέρουν στον τρόπο και στη σειρά των επι μέρους στόχων:
i) Οι μεν στηρίζουν την ανάπτυξη στη μεγέθυνση της κατανάλωσης. Να πέσει καινούργιο χρήμα στις επιχειρήσεις-νοικοκυριά, να αυξηθεί η αγοραστική δύναμη των πολλών για αγορά των παραγόμενων προϊόντων των επιχειρήσεων, ώστε αυτές αποκομίζοντας κέρδη να επενδύσουν εκ νέου στην παραγωγή δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας αυξάνοντας τα ΑΕΠ σε κάθε χώρα( βλέπε Σοσιαλδημοκρατία-Ομπάμα).
ii) Οι δε επιδιώκουν τη λιτότητα καταρχήν, στη συνέχεια την αποταμίευση ώστε να είναι δυνατές οι παραγωγικές επενδύσεις και η αύξηση των θέσεων εργασίας για τον τελικό ίδιο στόχο της αύξησης των ρυθμών ανάπτυξης(βλέπε Χριστιανοδημοκρατία-Μέρκελ).
Και οι δύο πολιτικές αυτές γραμμές συμπίπτουν στον τελικό στόχο: μια από τα ίδια «ανάπτυξη», ώστε να επιστρέψουν οι οικονομίες σε ρυθμούς μεγέθυνσης του παγκόσμιου ΑΕΠ της τάξης 2-3% ετησίως, που επιτυγχανόταν στην προ της κρίσης χρονική περίοδο.
Και στις δύο περιπτώσεις οι κυβερνήσεις τείνουν να δανείζονται χρήματα για να τονώσουν την «ανάκαμψη»(χρειάσθηκαν τεράστια χρηματικά ποσά π.χ. στο τέλος του 2008 και αρχές 2009, ώστε να «σταθεροποιηθεί» το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, και αυτά εξασφαλίσθηκαν από αυξημένο δημόσιο δανεισμό σε όλες τις πληγείσες από την κρίση χώρες: υπολογίζεται πάνω από 7-8 τρισεκατομμύρια δολάρια το καινούργιο χρέος).
Αν τα καινούργια χρέη προστεθούν στα παλιά έχουμε ένα τέτοιο όγκο χρεών, που θα πρέπει να αναρωτηθούμε επειγόντως σαν ανθρωπότητα, αν όλο αυτό το χρέος είναι «βιώσιμο». Αν οι μελλοντικές γενιές μας θα είναι σε θέση να το αποπληρώσουν κάποτε.
Πραγματικά ο μηχανισμός του χρέους χρησιμοποιείται έτσι ώστε συνεχώς να αυξάνονται τα χρέη, η εξάρτηση και η εξαθλίωση, παρόλο που τις περισσότερες φορές αποπληρώνεται σημαντικό ποσοστό τους.
Παράδειγμα: στις αρχές του 1980 το χρέος που είχαν 109 «πιστολήπτριες» χώρες ήταν 430 δισ. δολάρια. Μέχρι το 1986 είχαν πληρώσει σε τόκους 336 δισ. δολάρια, αλλά χρωστούσανε ακόμα 880 δις δολάρια. Σε μια εξαετία χρωστούσαν ποσό υπερδιπλάσιο από το αρχικό, ενώ ήδη είχαν πληρώσει σε τόκους τα 4/5 των αρχικών δανείων!
Η αποπληρωμή όλων αυτών των χρεών στους δανειστές θα απαιτήσει τέτοια ανάπτυξη-μεγέθυνση-επέκταση της υπερχρήσης των φυσικών πόρων για υπερπαραγωγή-υπερκατανάλωση-υπερκέρδη, που αυτό θα οδηγήσει σε κατάρρευση του ολικού πλανητικού οικοσυστήματος-σε πτώχευση της «Α.Ε. Γης».
2. Το οικολογικό χρέος, οικολογικό-κοινωνικό αποτύπωμα
Προς το παρόν οι «παγκόσμιοι παίκτες» στο παγκόσμιο καπιταλιστικό «καζίνο»-η παγκόσμια χρηματοοικονομική ελίτ- που είναι και οι δανειστές σήμερα, χρησιμοποιούν τον μηχανισμό του χρέους για την επίτευξη πειθαρχίαςόσον αφορά στο στόχο της «ανάπτυξης» και της μεγέθυνσης των πραγματικών οικονομικών δραστηριοτήτων. Ώστε αυτές να επιφέρουν κέρδη στους επιχειρηματίες της πραγματικής οικονομίας, για να πληρωθούν τα χρέη τους προς τη χρηματική -ηγεμονική σήμερα-οικονομία.
Όμως αυτή η μεγέθυνση απαιτεί αυξημένη παραγωγή, αυξημένη χρήση υλικών και ενέργειας και η αυξημένη κατανάλωση όλων αυτών των υλικών αγαθών, ενώ παράλληλα απαιτεί και αυξημένη εκμετάλλευση του εξίσου σημαντικού πόρου, της ανθρώπινης εργασίας, με μειωμένες αποδοχές . Επίσης έχουν αυξημένη παραγωγή αποβλήτων, όσο και να αυξάνεται ο βαθμός απόδοσης της χρησιμοποιημένης τεχνολογίας.
Το τελικό αποτέλεσμα των αυξημένων οικονομικών δραστηριοτήτων του οποιασδήποτε μορφής κεφαλαίου είναι η κατάρρευση των αποθεμάτων των φυσικών πόρων του πλανήτη και του περιβάλλοντος καθώς και της αναπαραγωγής της ανθρώπινης εργατικής δύναμης. Υπάρχει ήδη η συνειδητοποίηση των αγορών ότι έχουν πλέον μεγάλο πρόβλημα στον εφοδιασμό. Περιβαλλοντικοί παράγοντες, ελλείψεις πόρων, η οικονομική διεύρυνση στην Ν.Α. Ασία(αναδυόμενες χώρες) κ.λπ., μειώνουν τη διάρκεια ζωής των πεπερασμένων αποθεμάτων που έχουν απομείνει.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ της εξασφάλισης τροφής και της εξασφάλισης της μετακίνησης(τρόφιμα ή βιοκαύσιμα) συμβάλει π.χ. στην αύξηση των τιμών των τροφίμων.
Η αύξηση των εκπομπών του άνθρακα και η συνακόλουθη κλιματική αλλαγή, η μείωση της βιοποικιλότητας, η αποψίλωση και οι πυρκαγιές των δασών, η μείωση των ιχθυαλιευμάτων, η έλλειψη νερού, η υποβάθμιση των καλλιεργούμενων εδαφώνσυμβάλλουν στην μείωση της αποδοτικότητας και των οικονομικών δραστηριοτήτων των οικονομικά δρώντων ανθρώπων και διογκώνουν το πρόβλημα της ικανοποίησης των βιοτικών αναγκών τους-ιδίως των πραγματικά εργαζομένων με χαμηλούς μισθούς.
Οι υλικές και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της μέχρι τώρα «ανάπτυξης» είναι εξίσου υπεύθυνες για τη κρίση, όσο και οι επιπτώσεις της δράσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Μέχρι το 1960 καταναλώναμε το 70% των πόρων του πλανήτη, το 1980 το 100%, το 1999 φθάσαμε στο 120%, το 2008 στο 130% και με τους ρυθμούς που είχαμε μέχρι το 2008- λόγω κρίσης έχουμε κάποια μείωση στο μεταξύ- η πρόβλεψη ήταν ότι το 2030 θα φτάσουμε στο 200%(θα χρειαζόμαστε δηλαδή δύο πλανήτες σαν τη Γη).
Η συνεχής αύξηση της κατανάλωσης των φυσικών πόρων και η αντίστοιχη αύξηση των αποβλήτων μας οδήγησε σήμερα ήδη να ζούμε σε βάρος του μέλλοντοςκαι των επόμενων γενεών. Δημιουργούμε εκτός των οικονομικών χρεών και συνεχώς αυξανόμενα οικολογικά χρέη. Κυρίως θα συμβεί αυτό γιατί υπάρχουν τα πλανητικά όρια σε πόρους, υλικά και ενέργεια, καθώς και τα όρια στην ενσωμάτωση των τεράστιων απόβλητων των οικονομικών δραστηριοτήτων, όπως επίσης οικλιματικές αλλαγές και οι συνακόλουθες καταστροφές.
Η ανικανότητά μας να ρυθμίσουμε τις χρηματοοικονομικές αγορές-που αυξάνουν τοκοινωνικό τους αποτύπωμα με την έννοια ότι αυξάνουν την κοινωνική εκμετάλλευση- συνδυάζεται με την ανικανότητά μας να προστατέψουμε τους φυσικούς πόρους και να περιορίσουμε τις οικολογικές καταστροφές-αύξηση συνεχής του οικολογικού αποτυπώματος.
Τα χρέη που αφήνουμε στα παιδιά μας και τις μελλούμενες γενιές δεν θα είναι μόνο οικονομικά-θα πρέπει να πληρώσουν τους πιστωτές μας-θα είναι και οικολογικά, προς τον πλανήτη και τα οικοσυστήματα-που θα πρέπει να αποκαταστήσουν, αν θέλουν φυσικά να επιβιώσουν στο μέλλον.
Θα καλούνται να τα πληρώσουν, με την έννοια ότι θα πρέπει να λάβουν μέτρα για την ανανέωση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και πόρων και την αύξηση των δυνατοτήτων των οικοσυστημάτων για απορρόφηση των απόβλητων π.χ. επιστροφή εκτάσεων στην άγρια φύση, «ανάπαυση» εδαφών, επιστροφή στην αγροτο-οικογεωργία για απορρόφηση της περίσσειας του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, μέσω της βιομάζας και επιστροφή στον εδαφολογικό άνθρακα.
Προς το παρόν και τα οικολογικά μας χρέη είναι το ίδιο «επισφαλή», όσο και τα χρηματοοικονομικά. Κανένα από τα δύο χρέη δεν αντιμετωπίζεται , όσο επιμένουμε στη κατεύθυνση της καταναλωτικής ανάπτυξης. Η με αυτόν τον τρόπο επιδιωκόμενη –έστω και βραχυπρόθεσμα-επάνοδο στην «ευημερία», δεν πρόκειται να έρθει και να είναι βιώσιμη. Είμαστε καταδικασμένοι σε αποτυχία, αν επιμένουμε στη ποσοτική μεγέθυνση των ΑΕΠ και των κάθε είδους οικονομικών δραστηριοτήτων και κατανάλωσης, που μπορεί να υπονομεύουν τη μελλοντική μας ύπαρξη.
Γιατί η κακώς εννοούμενη σημερινή ευημερία, μπορεί να υπονομεύει πραγματικά τις συνθήκες στις οποίες μπορεί να βασισθεί η αυριανή μας ευζωία. Η παρούσα κατάρρευση, που βιώνουμε και σαν ελληνική κοινωνία, είναι ένα μήνυμα ότι το «αύριο είναι ήδη εδώ», αν δεν αλλάξουμε ρότα.
3. Το αδιέξοδο του Ελληνικού Καπιταλισμού:
Είχαμε το 11ο μεγαλύτερο κατά κεφαλήν οικολογικό αποτύπωμα στον κόσμο, 4ο μεγαλύτερο στην ΕΕ. Καταναλώναμε 181% πάνω από το όριο βιωσιμότητας. Είχαμε π.χ. το 2ο μεγαλύτερο κατά κεφαλήν αποτύπωμα κατανάλωσης νερού στον κόσμο.
Η σχέση πραγματικών αξιών (πρώτες ύλες, πηγές ενέργειας, καταναλωτικά προϊόντα, υπηρεσίες κ.λπ.) προς χρηματικές αξίες(διάφορες μορφές χρήματος-χάρτινες ή ηλεκτρονικές- που κυκλοφορούν από τους κατέχοντες) είναι 1: 10(πολλές εκτιμήσεις την ανεβάζουν στο 1: 15 ή 1:17).
Υπάρχει δηλαδή μια χρηματοπιστωτική φούσκα διογκωμένη τουλάχιστονκατά 10 φορές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουν αυξηθεί υπέρμετρα οι σημερινές χρηματικές περιουσίες της ελίτ, που αποτελεί το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Αυτή η ελίτ διακινώντας και δανείζοντας αυτόν τον τεράστιο χρηματικό όγκομπορεί και ελέγχει την «ευημερία» του υπόλοιπου 99%. Αυτό είναι δυνατόν, γιατί έχει καταφέρει να εξαρτήσει από αυτό το χρήμα, την πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού.
1. Τα χρηματοοικονομικά χρέη
Η οικονομική κρίση, όπως φαίνεται να εκφράζεται σήμερα, οφείλεται στο γεγονός ότιη καπιταλιστική οικονομία κινείται πλέον με βάση το χρέος[1]. Πραγματικά, η μεγάλη αύξηση της παγκόσμιας κατανάλωσης τα τελευταία 15-20 χρόνια(βασικά μεταξύ 1990-2007) πυροδοτήθηκε και στηρίχθηκε από την μαζική χορήγηση δανείων από τις τράπεζες. Είχαμε παντού αυξανόμενα επίπεδα χρέους. Των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων, των κυβερνήσεων.
Με τη μορφή καταναλωτικών χρεών, χρηματοπιστωτικών επενδύσεων, δημοσίων χρεών, εξωτερικών χρεών σε κάθε χώρα. Χρησιμοποιήθηκαν σαν μηχανισμός, ώστε η κατανάλωση να γίνει ο βασικός μοχλός της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
(«Δεν έχεις τα λεφτά για μεγαλύτερο και καινούργιο αυτοκίνητο; Πάρε το με χρηματοδότηση από την τράπεζά σου». «Δεν έχεις όλα τα λεφτά για ιδιόκτητο και μεγάλο σπίτι; Πάρε στεγαστικό δάνειο». Στην κουλτούρα του «δανείσου και ξόδευε» είναι πιο ευάλωτα τα κοινωνικά στρώματα χαμηλού εισοδήματος και η μεσαία τάξη).
Βέβαια δεν ήταν όλες οι οικονομίες το ίδιο επιρρεπείς στη δυναμική αυτή των χρεών. Στις λεγόμενες «αναδυόμενες» οικονομίες(π.χ. Κίνα, Ινδία) μάλιστα είχαμε αποταμιεύσεις από το 2001 μέχρι 2008. Το ίδιο διάστημα στις «προηγμένες» οικονομίες είχαμε βασικά δύο διαφορετικές συμπεριφορές σε σχέση με τα χρέη.
Στις «φιλελεύθερες οικονομίες της αγοράς»(π.χ. ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, Καναδάς, Αυστραλία κ.λπ.) είχαμε ενθάρρυνση για υψηλότερα επίπεδα καταναλωτικού χρέους, από ότι στις λεγόμενες «συντονισμένες οικονομίες της αγοράς»(π.χ. Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία, Σκανδιναβία κ.λπ.).
Με την εμφάνιση της παρούσας κρίσης, που την παρουσιάζουν σαν κρίση βασικά «δημοσιονομικών χρεών», κατάρρευσε η εμπιστοσύνη των «αγορών» προς τους δημόσιους τομείς της οικονομίας κάποιων χωρών-κύρια των νοτίων χωρών της ευρωζώνης.
Για να ξεπερασθεί η κρίση, παρόλο που και στα δύο είδη καπιταλισμού συμφωνούν ότι θα πρέπει να επιδιώκεται η «ανάπτυξη», διαφέρουν στον τρόπο και στη σειρά των επι μέρους στόχων:
i) Οι μεν στηρίζουν την ανάπτυξη στη μεγέθυνση της κατανάλωσης. Να πέσει καινούργιο χρήμα στις επιχειρήσεις-νοικοκυριά, να αυξηθεί η αγοραστική δύναμη των πολλών για αγορά των παραγόμενων προϊόντων των επιχειρήσεων, ώστε αυτές αποκομίζοντας κέρδη να επενδύσουν εκ νέου στην παραγωγή δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας αυξάνοντας τα ΑΕΠ σε κάθε χώρα( βλέπε Σοσιαλδημοκρατία-Ομπάμα).
ii) Οι δε επιδιώκουν τη λιτότητα καταρχήν, στη συνέχεια την αποταμίευση ώστε να είναι δυνατές οι παραγωγικές επενδύσεις και η αύξηση των θέσεων εργασίας για τον τελικό ίδιο στόχο της αύξησης των ρυθμών ανάπτυξης(βλέπε Χριστιανοδημοκρατία-Μέρκελ).
Και οι δύο πολιτικές αυτές γραμμές συμπίπτουν στον τελικό στόχο: μια από τα ίδια «ανάπτυξη», ώστε να επιστρέψουν οι οικονομίες σε ρυθμούς μεγέθυνσης του παγκόσμιου ΑΕΠ της τάξης 2-3% ετησίως, που επιτυγχανόταν στην προ της κρίσης χρονική περίοδο.
Και στις δύο περιπτώσεις οι κυβερνήσεις τείνουν να δανείζονται χρήματα για να τονώσουν την «ανάκαμψη»(χρειάσθηκαν τεράστια χρηματικά ποσά π.χ. στο τέλος του 2008 και αρχές 2009, ώστε να «σταθεροποιηθεί» το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, και αυτά εξασφαλίσθηκαν από αυξημένο δημόσιο δανεισμό σε όλες τις πληγείσες από την κρίση χώρες: υπολογίζεται πάνω από 7-8 τρισεκατομμύρια δολάρια το καινούργιο χρέος).
Αν τα καινούργια χρέη προστεθούν στα παλιά έχουμε ένα τέτοιο όγκο χρεών, που θα πρέπει να αναρωτηθούμε επειγόντως σαν ανθρωπότητα, αν όλο αυτό το χρέος είναι «βιώσιμο». Αν οι μελλοντικές γενιές μας θα είναι σε θέση να το αποπληρώσουν κάποτε.
Πραγματικά ο μηχανισμός του χρέους χρησιμοποιείται έτσι ώστε συνεχώς να αυξάνονται τα χρέη, η εξάρτηση και η εξαθλίωση, παρόλο που τις περισσότερες φορές αποπληρώνεται σημαντικό ποσοστό τους.
Παράδειγμα: στις αρχές του 1980 το χρέος που είχαν 109 «πιστολήπτριες» χώρες ήταν 430 δισ. δολάρια. Μέχρι το 1986 είχαν πληρώσει σε τόκους 336 δισ. δολάρια, αλλά χρωστούσανε ακόμα 880 δις δολάρια. Σε μια εξαετία χρωστούσαν ποσό υπερδιπλάσιο από το αρχικό, ενώ ήδη είχαν πληρώσει σε τόκους τα 4/5 των αρχικών δανείων!
Η αποπληρωμή όλων αυτών των χρεών στους δανειστές θα απαιτήσει τέτοια ανάπτυξη-μεγέθυνση-επέκταση της υπερχρήσης των φυσικών πόρων για υπερπαραγωγή-υπερκατανάλωση-υπερκέρδη, που αυτό θα οδηγήσει σε κατάρρευση του ολικού πλανητικού οικοσυστήματος-σε πτώχευση της «Α.Ε. Γης».
2. Το οικολογικό χρέος, οικολογικό-κοινωνικό αποτύπωμα
Προς το παρόν οι «παγκόσμιοι παίκτες» στο παγκόσμιο καπιταλιστικό «καζίνο»-η παγκόσμια χρηματοοικονομική ελίτ- που είναι και οι δανειστές σήμερα, χρησιμοποιούν τον μηχανισμό του χρέους για την επίτευξη πειθαρχίαςόσον αφορά στο στόχο της «ανάπτυξης» και της μεγέθυνσης των πραγματικών οικονομικών δραστηριοτήτων. Ώστε αυτές να επιφέρουν κέρδη στους επιχειρηματίες της πραγματικής οικονομίας, για να πληρωθούν τα χρέη τους προς τη χρηματική -ηγεμονική σήμερα-οικονομία.
Όμως αυτή η μεγέθυνση απαιτεί αυξημένη παραγωγή, αυξημένη χρήση υλικών και ενέργειας και η αυξημένη κατανάλωση όλων αυτών των υλικών αγαθών, ενώ παράλληλα απαιτεί και αυξημένη εκμετάλλευση του εξίσου σημαντικού πόρου, της ανθρώπινης εργασίας, με μειωμένες αποδοχές . Επίσης έχουν αυξημένη παραγωγή αποβλήτων, όσο και να αυξάνεται ο βαθμός απόδοσης της χρησιμοποιημένης τεχνολογίας.
Το τελικό αποτέλεσμα των αυξημένων οικονομικών δραστηριοτήτων του οποιασδήποτε μορφής κεφαλαίου είναι η κατάρρευση των αποθεμάτων των φυσικών πόρων του πλανήτη και του περιβάλλοντος καθώς και της αναπαραγωγής της ανθρώπινης εργατικής δύναμης. Υπάρχει ήδη η συνειδητοποίηση των αγορών ότι έχουν πλέον μεγάλο πρόβλημα στον εφοδιασμό. Περιβαλλοντικοί παράγοντες, ελλείψεις πόρων, η οικονομική διεύρυνση στην Ν.Α. Ασία(αναδυόμενες χώρες) κ.λπ., μειώνουν τη διάρκεια ζωής των πεπερασμένων αποθεμάτων που έχουν απομείνει.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ της εξασφάλισης τροφής και της εξασφάλισης της μετακίνησης(τρόφιμα ή βιοκαύσιμα) συμβάλει π.χ. στην αύξηση των τιμών των τροφίμων.
Η αύξηση των εκπομπών του άνθρακα και η συνακόλουθη κλιματική αλλαγή, η μείωση της βιοποικιλότητας, η αποψίλωση και οι πυρκαγιές των δασών, η μείωση των ιχθυαλιευμάτων, η έλλειψη νερού, η υποβάθμιση των καλλιεργούμενων εδαφώνσυμβάλλουν στην μείωση της αποδοτικότητας και των οικονομικών δραστηριοτήτων των οικονομικά δρώντων ανθρώπων και διογκώνουν το πρόβλημα της ικανοποίησης των βιοτικών αναγκών τους-ιδίως των πραγματικά εργαζομένων με χαμηλούς μισθούς.
Οι υλικές και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της μέχρι τώρα «ανάπτυξης» είναι εξίσου υπεύθυνες για τη κρίση, όσο και οι επιπτώσεις της δράσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Μέχρι το 1960 καταναλώναμε το 70% των πόρων του πλανήτη, το 1980 το 100%, το 1999 φθάσαμε στο 120%, το 2008 στο 130% και με τους ρυθμούς που είχαμε μέχρι το 2008- λόγω κρίσης έχουμε κάποια μείωση στο μεταξύ- η πρόβλεψη ήταν ότι το 2030 θα φτάσουμε στο 200%(θα χρειαζόμαστε δηλαδή δύο πλανήτες σαν τη Γη).
Η συνεχής αύξηση της κατανάλωσης των φυσικών πόρων και η αντίστοιχη αύξηση των αποβλήτων μας οδήγησε σήμερα ήδη να ζούμε σε βάρος του μέλλοντοςκαι των επόμενων γενεών. Δημιουργούμε εκτός των οικονομικών χρεών και συνεχώς αυξανόμενα οικολογικά χρέη. Κυρίως θα συμβεί αυτό γιατί υπάρχουν τα πλανητικά όρια σε πόρους, υλικά και ενέργεια, καθώς και τα όρια στην ενσωμάτωση των τεράστιων απόβλητων των οικονομικών δραστηριοτήτων, όπως επίσης οικλιματικές αλλαγές και οι συνακόλουθες καταστροφές.
Η ανικανότητά μας να ρυθμίσουμε τις χρηματοοικονομικές αγορές-που αυξάνουν τοκοινωνικό τους αποτύπωμα με την έννοια ότι αυξάνουν την κοινωνική εκμετάλλευση- συνδυάζεται με την ανικανότητά μας να προστατέψουμε τους φυσικούς πόρους και να περιορίσουμε τις οικολογικές καταστροφές-αύξηση συνεχής του οικολογικού αποτυπώματος.
Τα χρέη που αφήνουμε στα παιδιά μας και τις μελλούμενες γενιές δεν θα είναι μόνο οικονομικά-θα πρέπει να πληρώσουν τους πιστωτές μας-θα είναι και οικολογικά, προς τον πλανήτη και τα οικοσυστήματα-που θα πρέπει να αποκαταστήσουν, αν θέλουν φυσικά να επιβιώσουν στο μέλλον.
Θα καλούνται να τα πληρώσουν, με την έννοια ότι θα πρέπει να λάβουν μέτρα για την ανανέωση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και πόρων και την αύξηση των δυνατοτήτων των οικοσυστημάτων για απορρόφηση των απόβλητων π.χ. επιστροφή εκτάσεων στην άγρια φύση, «ανάπαυση» εδαφών, επιστροφή στην αγροτο-οικογεωργία για απορρόφηση της περίσσειας του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, μέσω της βιομάζας και επιστροφή στον εδαφολογικό άνθρακα.
Προς το παρόν και τα οικολογικά μας χρέη είναι το ίδιο «επισφαλή», όσο και τα χρηματοοικονομικά. Κανένα από τα δύο χρέη δεν αντιμετωπίζεται , όσο επιμένουμε στη κατεύθυνση της καταναλωτικής ανάπτυξης. Η με αυτόν τον τρόπο επιδιωκόμενη –έστω και βραχυπρόθεσμα-επάνοδο στην «ευημερία», δεν πρόκειται να έρθει και να είναι βιώσιμη. Είμαστε καταδικασμένοι σε αποτυχία, αν επιμένουμε στη ποσοτική μεγέθυνση των ΑΕΠ και των κάθε είδους οικονομικών δραστηριοτήτων και κατανάλωσης, που μπορεί να υπονομεύουν τη μελλοντική μας ύπαρξη.
Γιατί η κακώς εννοούμενη σημερινή ευημερία, μπορεί να υπονομεύει πραγματικά τις συνθήκες στις οποίες μπορεί να βασισθεί η αυριανή μας ευζωία. Η παρούσα κατάρρευση, που βιώνουμε και σαν ελληνική κοινωνία, είναι ένα μήνυμα ότι το «αύριο είναι ήδη εδώ», αν δεν αλλάξουμε ρότα.
3. Το αδιέξοδο του Ελληνικού Καπιταλισμού:
Είχαμε το 11ο μεγαλύτερο κατά κεφαλήν οικολογικό αποτύπωμα στον κόσμο, 4ο μεγαλύτερο στην ΕΕ. Καταναλώναμε 181% πάνω από το όριο βιωσιμότητας. Είχαμε π.χ. το 2ο μεγαλύτερο κατά κεφαλήν αποτύπωμα κατανάλωσης νερού στον κόσμο.
Αυτό οφείλεται βασικά στο μεγάλο «ενεργειακό μας αποτύπωμα», δηλαδή στις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες μας σε ενέργεια (ετήσια αύξηση 2,4% μεταξύ 1990-2004 – πολύ υψηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο), και στο πολύ μεγάλο «υδατικό μας αποτύπωμα», το οποίο οφείλεται στην αυξημένη χρήση νερού για τη γεωργία (87%), στις απώλειες που παρουσιάζει το απαρχαιωμένο αρδευτικό και υδρευτικό δίκτυο της χώρας, αλλά και στη συνολική κακοδιαχείριση των υδάτινων πόρων.
Ο «εκσυγχρονισμός»: με μεγάλο οικονομικό και περιβαλλοντικό κόστοςστηρίχθηκε σε δάνεια κύρια από το εξωτερικό(Ολυμπιακοί 2004). Η είσοδος στο ευρώ αύξησε τη πιστωτική ικανότητα, τις εισαγωγές, την οικοδομή κ.λπ.
Ο αδύνατος κρίκος: γιατί οι κινητήρες του όπως η οικοδομή, ο μαζικός τουρισμός και οι τραπεζικές υπηρεσίες έχουν καταρρεύσει. Η εμπορική ναυτιλία(τα κινούμενα φουγάρα) που έχει διατηρηθεί δεν προσφέρει τίποτα στο κράτος, αφού κινείται κοσμοπολίτικα.
«Μνημόνια σωτηρίας»: με καινούργια δάνεια, φαστ-τρακ «ανάπτυξη» όπως χρυσός στη Χαλκιδική , πάρκο Ελληνικό κ.λπ. , προϋποθέτουν ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των συλλογικών αγαθών(όπως το νερό και η ενέργεια ή τα σκουπίδια, τα δάση και οι παραλίες), μεταφορά των συνεπαγόμενων βαρών μόνο στους «από κάτω» για την περίφημη «βιωσιμότητα του χρέους». Να ζούμε για να πληρώνουμε χρέη, και όσο κι αν τα πληρώνουμε τόσο αυτά να μεγαλώνουν.
Να αρνηθούμε τη θέση που έχει σήμερα η χώρα στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης. Επιστροφή σε νόμισμα, που θα είναι μέσο ανταλλαγής και όχι πλουτισμού. Δεν έχει νόημα το δίλημμα ευρώ ή δραχμή, από τη στιγμή που και τα δύο είναι εμπόρευμα και γενούν από χρήμα νέο χρήμα. Απεξάρτηση από το χρήμα εμπόρευμα με εκπαίδευση μέσω δημιουργίας τοπικών νομισμάτων σαν μέσα ανταλλαγών.
Ούτε η «επιμήκυνση». Ούτε ο «λογιστικός» προσδιορισμός του «καλού» και του «κακού» χρέους. Ούτε τα «κουρέματα». Αλλά ούτε και να δουλεύουμε περισσότερο με «κινεζοποίηση» των μισθών για να εξασφαλίζουμε τη συνέχιση της κατανάλωσης ή της επιβίωσης (για τους περισσότερους πια).
Δεν πληρώνουμε τα οικονομικά χρέη, για να μπορέσουμε να εξοφλήσουμε το οικολογικό χρέος προς τις ερχόμενες γενιές. Σε παγκόσμιο επίπεδο να διεκδικήσουμε τη συνολική διαγραφή χρεών!
· Όχι άλλες «δόσεις» και δάνεια!
· Παγκόσμια «σεισάχθεια» του οικονομικού χρέους!
· Στροφή σε αποκεντρωμένες, τοπικοποιημένες, αμεσοδημοκρατικές κοινωνίες ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος
Γιώργος Κολέμπας (διαχειρίζεται το μπλοκ http://topikopoiisi.blogspot.gr/) - Γιάννης Μπίλλας (συμμετέχει στο http://apokoinou.com/)
[1] Από μελέτη π.χ. της γνωστής εταιρείας συμβούλων McKinsey: το συνολικό παγκόσμιο χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, στις 31/12/10 άγγιζε το ποσό των 158 τρίς δολαρίων. Εξ αυτών 41 τρίς αποτελούσαν κρατικά χρέη, 42 τρίς κυκλοφορούντα ομόλογα χρηματοπιστωτικών οργανισμών, 10 τρίς εταιρικό χρέος μη χρηματοοικονομικών επιχειρήσεων και τα υπόλοιπα 64 τρίς ήσαν χρέη νοικοκυριών. Αντίστοιχα το παγκόσμιο ΑΕΠ ανήλθε το 2010 σε περίπου 60 τρίς δολάρια, δηλαδή το χρέος ήταν 263% του ΑΕΠ. Τη χρονιά της κρίσης ο συνολικός δανεισμός παγκοσμίως ήταν 300% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Μια δεκαετία πριν, το 1995, ήταν στο 200%.
Δημοσίευση με βάση την Έρευνα για την Κρίση που ξεκίνησε ακτιβιστικά η Κρυσταλία Πατούλη το 2010, με συμμετοχή προσώπων των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών, που απαντούν στο ερώτημα "Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;"
Ο «εκσυγχρονισμός»: με μεγάλο οικονομικό και περιβαλλοντικό κόστοςστηρίχθηκε σε δάνεια κύρια από το εξωτερικό(Ολυμπιακοί 2004). Η είσοδος στο ευρώ αύξησε τη πιστωτική ικανότητα, τις εισαγωγές, την οικοδομή κ.λπ.
Ο αδύνατος κρίκος: γιατί οι κινητήρες του όπως η οικοδομή, ο μαζικός τουρισμός και οι τραπεζικές υπηρεσίες έχουν καταρρεύσει. Η εμπορική ναυτιλία(τα κινούμενα φουγάρα) που έχει διατηρηθεί δεν προσφέρει τίποτα στο κράτος, αφού κινείται κοσμοπολίτικα.
«Μνημόνια σωτηρίας»: με καινούργια δάνεια, φαστ-τρακ «ανάπτυξη» όπως χρυσός στη Χαλκιδική , πάρκο Ελληνικό κ.λπ. , προϋποθέτουν ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των συλλογικών αγαθών(όπως το νερό και η ενέργεια ή τα σκουπίδια, τα δάση και οι παραλίες), μεταφορά των συνεπαγόμενων βαρών μόνο στους «από κάτω» για την περίφημη «βιωσιμότητα του χρέους». Να ζούμε για να πληρώνουμε χρέη, και όσο κι αν τα πληρώνουμε τόσο αυτά να μεγαλώνουν.
Και το χρηματοοικονομικά και τα οικολογικά. Και να ζούμε οι «από κάτω» έναν «βίο αβίωτο», αφού εκείνο που θέλουν είναι να μας έχουν αλυσοδεμένους στο μαγγανοπήγαδο της κατανάλωσης μέσω νέων δανεισμών και χρέους, που θα ζούμε ίσα-ίσα ώστε να πληρώνουμε για πάντα στους «από πάνω».
4. Η απάντηση σ’ αυτούς τους καταναγκασμούς είναι η παγκόσμια «σεισάχθεια» καταρχήν και στη συνέχεια οι κοινωνίες της αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης.
Η σημερινή κρίση των δημοσιονομικών χρεών να λυθεί υπέρ των κοινωνιών και όχι για άλλη μια φορά υπέρ των «από πάνω». (Οι ιδιώτες επενδυτές-αγοραστές των κρατικών ομολόγων και οι παγκόσμιοι παίκτες, έπαιξαν και έχασαν. Στο παγκόσμιο καζίνο τους προβλέπονται και οι ζημιές, όχι μόνο τα κέρδη).
4. Η απάντηση σ’ αυτούς τους καταναγκασμούς είναι η παγκόσμια «σεισάχθεια» καταρχήν και στη συνέχεια οι κοινωνίες της αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης.
Η σημερινή κρίση των δημοσιονομικών χρεών να λυθεί υπέρ των κοινωνιών και όχι για άλλη μια φορά υπέρ των «από πάνω». (Οι ιδιώτες επενδυτές-αγοραστές των κρατικών ομολόγων και οι παγκόσμιοι παίκτες, έπαιξαν και έχασαν. Στο παγκόσμιο καζίνο τους προβλέπονται και οι ζημιές, όχι μόνο τα κέρδη).
Να αρνηθούμε τη θέση που έχει σήμερα η χώρα στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης. Επιστροφή σε νόμισμα, που θα είναι μέσο ανταλλαγής και όχι πλουτισμού. Δεν έχει νόημα το δίλημμα ευρώ ή δραχμή, από τη στιγμή που και τα δύο είναι εμπόρευμα και γενούν από χρήμα νέο χρήμα. Απεξάρτηση από το χρήμα εμπόρευμα με εκπαίδευση μέσω δημιουργίας τοπικών νομισμάτων σαν μέσα ανταλλαγών.
Ούτε η «επιμήκυνση». Ούτε ο «λογιστικός» προσδιορισμός του «καλού» και του «κακού» χρέους. Ούτε τα «κουρέματα». Αλλά ούτε και να δουλεύουμε περισσότερο με «κινεζοποίηση» των μισθών για να εξασφαλίζουμε τη συνέχιση της κατανάλωσης ή της επιβίωσης (για τους περισσότερους πια).
Δεν πληρώνουμε τα οικονομικά χρέη, για να μπορέσουμε να εξοφλήσουμε το οικολογικό χρέος προς τις ερχόμενες γενιές. Σε παγκόσμιο επίπεδο να διεκδικήσουμε τη συνολική διαγραφή χρεών!
· Όχι άλλες «δόσεις» και δάνεια!
· Παγκόσμια «σεισάχθεια» του οικονομικού χρέους!
· Στροφή σε αποκεντρωμένες, τοπικοποιημένες, αμεσοδημοκρατικές κοινωνίες ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος
Γιώργος Κολέμπας (διαχειρίζεται το μπλοκ http://topikopoiisi.blogspot.gr/) - Γιάννης Μπίλλας (συμμετέχει στο http://apokoinou.com/)
[1] Από μελέτη π.χ. της γνωστής εταιρείας συμβούλων McKinsey: το συνολικό παγκόσμιο χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, στις 31/12/10 άγγιζε το ποσό των 158 τρίς δολαρίων. Εξ αυτών 41 τρίς αποτελούσαν κρατικά χρέη, 42 τρίς κυκλοφορούντα ομόλογα χρηματοπιστωτικών οργανισμών, 10 τρίς εταιρικό χρέος μη χρηματοοικονομικών επιχειρήσεων και τα υπόλοιπα 64 τρίς ήσαν χρέη νοικοκυριών. Αντίστοιχα το παγκόσμιο ΑΕΠ ανήλθε το 2010 σε περίπου 60 τρίς δολάρια, δηλαδή το χρέος ήταν 263% του ΑΕΠ. Τη χρονιά της κρίσης ο συνολικός δανεισμός παγκοσμίως ήταν 300% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Μια δεκαετία πριν, το 1995, ήταν στο 200%.
Δημοσίευση με βάση την Έρευνα για την Κρίση που ξεκίνησε ακτιβιστικά η Κρυσταλία Πατούλη το 2010, με συμμετοχή προσώπων των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών, που απαντούν στο ερώτημα "Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;"
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)